นอกวัง
เยว่หานอินอยู่ในโรงเตี๊ยมเพียงลำพัง เยว่เฮ่อกุยไปตำหนักพักแรมแล้วยังไม่กลับมา นางพลิกตัวไปมาหลายครั้ง จนหงุดหงิดใจยิ่งนัก สุดท้ายก็ยังไปหามู่หรงเย่
“มู่หรงเย่ รอก่อน” เยว่หานอินรั้งเขาไว้
มู่หรงเย่ทอดสายตาอ่อนโยน “องค์หญิง”
เยว่หานอินดึงเขาเข้าไปในห้อง “ที่จริงแล้ว คราวก่อนที่ท่านพูดกับเสด็จพี่ ข้าได้ยินหมดแล้ว”
มู่หรงเย่ชะงักไปครู่หนึ่ง ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่จึงนึกขึ้นได้ น่าจะเป็นเรื่องที่คราวก่อนพวกเขาพูดว่าจะช่วยฮ่องเต้เทียนเฉา กำจัดกองทัพของติ้งชินอ๋อง
“องค์หญิงอยากถามเรื่องใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“พวกท่านจะช่วยฮ่องเต้เทียนเฉาสังหารฉินเจาจริงหรือ”
มู่หรงเย่รู้ว่านางชอบติ้งชินอ๋อง จึงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “องค์หญิง นี่คือกลยุทธ์ทางการเมือง เพื่อความสงบสุขของแคว้นเหนือ และเพื่อไม่ให้องค์ชายใหญ่สมปรารถนา องค์รัชทายาทจำต้องทำเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ”
“อีกทั้งครานี้มีพระบัญชาจากจักรพรรดิ เทียนเฉามีกองทัพนับล้าน จวินเฉินอวี้อยู่เหนือแคว้นทั้งปวงมาโดยตลอด”
“แม้บัดนี้กองทัพเกรียงไกรจะประจำการอยู่ตามที่ต่าง ๆ แต่หากติ้งชินอ๋องคิดก่อกบฏ พวกเขาย่อมมุ่งหน้าไปเมืองหลวงเพื่อช่วยเหลือจักรพรรดิ ต่อให้พวกเราไม่ลงมือ สถานการณ์ก็ไม่มีทางพลิกผันได้”
มู่หรงเย่รู้ดีถึงกำลังของเทียนเฉา แคว้นซึ่งอยู่เหนือรัฐทั้งปวง หาใช่สิ่งที่ล่มสลายได้โดยง่าย
เยว่หานอินเม้มริมฝีปาก “แต่...แต่จักรพรรดิเทียนเฉาเป็นทรราช นับแต่ขึ้นครองราชย์ก็ปราบปรามแคว้นต่าง ๆ ท่านคิดจริงหรือว่า หลังจากกำจัดภัยภายในและสงบความวุ่นวายในเทียนเฉาแล้ว เขาจะไม่ลงมือกับแคว้นทั้งหลาย”
“หากเขาคิดกลืนกินแคว้นอื่น ใครเล่าจะขวางได้! เหตุใดพวกท่านยังต้องช่วยเหลือทรราชเช่นนี้อีก”