เมื่อถึงเวลา นางก็จะกระชากเสื้อผ้าของเวินอวิ๋นเหมียนต่อหน้าทุกคน ให้ทุกคนได้เห็นรอยแผลเป็นทั่วกายนาง!
ทันทีที่รู้ว่าเวินอวิ๋นเหมียนถูกทำร้าย ในวังจะต้องเต็มไปด้วยเรื่องขบขันเกี่ยวกับเวินอวิ๋นเหมียนแน่นอน!
นางคาดหวังเหลือเกิน!
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่นางรอคอยกลับมีเพียงสายตาจ้องเขม็งอันเย็นชาจากเวินอวิ๋นเหมียน แววตาคมกริบจนทำให้นางสะดุ้งตกใจ
เกิดอะไรขึ้น? หรือจะบีบผิดที่?
เวินเล่อเยียนตั้งสติ ถือโอกาสที่เวินอวิ๋นเหมียนนั่งลง แววตาอำมหิตวาบผ่าน พลิกชายเสื้อของเวินอวิ๋นเหมียนขึ้นทันที
คำเยาะเย้ยที่เตรียมไว้ติดอยู่ที่ลำคอ รอยแผลเป็นอยู่ไหน?
ชาติก่อนนางถูกทุบตีจนเป็นแผลเป็นมิใช่หรือ เหตุใดแขนของเวินอวิ๋นเหมียนจึงเรียบเนียนดั่งหิมะ?
เป็นไปไม่ได้!
เวินเล่อเยียนใจเต้นรัว สับสน ผู้คนรอบข้างมองนางด้วยความประหลาด
ฮุ่ยฉางจ้ายถามด้วยความประหลาดใจ "น้องเล่อ เจ้าทำอะไรน่ะ?"
"บนตัวเจ้าไม่มีรอยแผลเป็นได้อย่างไร?" เวินเล่อเยียนจ้องมองเวินอวิ๋นเหมียนเขม็ง
เวินอวิ๋นเหมียนแค่นเสียงเย็น ยังเป็นคนโง่ที่ใจร้อนไม่อดทนเช่นเคย
"ข้าจักต้องมีรอยแผลเป็นบนตัวด้วยเหตุใด?" เวินอวิ๋นเหมียนยิ้มบางมองนาง
เวินเล่อเยียนริมฝีปากสั่นระริก "เมื่อคืนฝ่าบาท..."
เมื่อคืนฝ่าบาทไม่ได้ไป เหตุใดสนมซูไม่ทรมานเวินอวิ๋นเหมียน?
นางไม่กล้าเชื่อ
ซูตาอิ้งกลับหน้าแดงเขิน กล่าวยิ้ม ๆ "ข้าเข้าใจความหมายของเล่อตาอิ้งแล้ว เมื่อคืนพี่อวิ๋นปรนนิบัติฝ่าบาท บนร่างก็ต้องมีรอยอยู่แล้วเพคะ"
"เป็นไปไม่ได้ ฝ่าบาทไม่มีทางให้นางปรนนิบัติเด็ดขาด" ถ้อยคำอันเจือด้วยโทสะหลุดออกมาเพียงเท่านั้น เวินเล่อเยียนจึงรู้ว่าตนเสียมารยาท รีบยกมือปิดปาก