“พระสนมหยวนเฟยเคยได้ยินหรือไม่ว่า สนมซูฟื้นแล้ว พี่ชายของนางคือติ้งชินอ๋อง พรุ่งนี้จะออกเดินทางกลับเมืองยงโจว ฮ่องเต้จะเสด็จไปส่งเขาถึงนอกเมืองหลวงด้วยพระองค์เอง บัดนี้เกียรติยศที่ฮ่องเต้ประทานแก่เขา เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและบู๊ล้วนมิอาจเทียบได้”
“อีกทั้งเปิ่นกงยังได้ยินมาว่า ช่วงนี้แคว้นเหนือไม่สงบนัก ไม่แน่ว่าอาจส่งติ้งชินอ๋องออกรบด้วย ถึงเวลานั้นหากเขาสร้างคุณความชอบในการปราบศึกขึ้นมาอีก สนมซูของนางคงผงาดขึ้นตามลมเป็นแน่”
ฮองเฮาคาดเดาได้แล้วว่าผู้ที่สับเปลี่ยนองค์ชายของเสียนเฟยคือสนมซู เช่นนั้นฮ่องเต้ย่อมสืบพบแล้วเช่นกัน แต่ฮ่องเต้ยังอดทนต่อสนมซูได้ ทั้งยังมิได้สังหารนางในทันที เพียงเท่านี้ก็เห็นได้ว่าฮ่องเต้ให้ความสำคัญกับตระกูลฉินเพียงใด
แม้ฮองเฮากำลังตั้งครรภ์ แต่ก็อดหวาดผวาราวนกที่ถูกธนูยิงมิได้
เวินอวิ๋นเหมียนแค่นหัวเราะ ฮองเฮานึกถึงนางขึ้นมาอีกแล้วสินะ แต่ผู้มีอำนาจที่ตระหนี่และเอาแต่ใจเช่นนี้ จะมีผู้ใดภักดีติดตาม
“เปิ่นกงรู้ว่า สนมซูมีความแค้นกับเจ้าและเปิ่นกงมานาน หากเจ้าไม่อยากให้นางฟื้นคืนชีพ ก็ต้องถอนรากถอนโคนเสีย”
แม้เวินอวิ๋นเหมียนไม่อยากร่วมมือกับฮองเฮา แต่บางเรื่องก็จำเป็นต้องพึ่งพาตระกูลของฮองเฮาจริง ๆ
บัดนี้สนมซูกุมจดหมายที่ตระกูลตู๋กูมอบให้นางไว้ในมือ ไม่เพียงเป็นภัยต่อฐานะของเวินอวิ๋นเหมียน แต่ยังคุกคามชีวิตของนางด้วย ฮ่องเต้ต้องการกำจัดฉินเจา หากนางพัวพันกับฉินเจา ย่อมทำให้ฮ่องเต้ชิงชัง หรือถึงขั้นกำจัดนาง
ฉินเจาถูกระแวงยังพอมีโอกาสตอบโต้ แต่นางเป็นเพียงสนม ชีวิตและความตายล้วนอยู่ในกำมือของจวินเฉินอวี้
ความหวาดกลัวจากการถูกฝังร่วมในชาติก่อนยังคงสถิตอยู่ในใจนาง เป็นเงามืดที่เพียงนึกถึงก็ทำให้นางหวาดผวาจนมือสั่น ดังนั้นลึก ๆ ในใจเวินอวิ๋นเหมียนจึงหวาดกลัวจวินเฉินอวี้อย่างแท้จริง
เพราะนางรู้จักจวินเฉินอวี้ดีเกินไป จึงเข้าใจชัดเจนว่าตนจะต้องอยู่ในวังหลังอันไม่มั่นคงเช่นนี้ตลอดไป