เขาตายได้อย่างไร?
ชาติก่อนเวินอวิ๋นเหมียนพบเห็นเรื่องนองเลือดจนชินชา อยู่ในวังมานานจึงไม่หวาดกลัวสิ่งใด
นางเดินเข้าไปอย่างสงบนิ่ง ทว่าอวิ๋นหย่างกลับหน้าซีดด้วยความตกใจ ทั้งยังคิดจะห้ามเวินอวิ๋นเหมียนไว้ “นายหญิงน้อย พวกเราอย่าเข้าไปเลย มันน่ากลัวเหลือเกิน”
ขันทีน้อยหลายคนคุกเข่ากับพื้น โขกศีรษะไม่หยุด “นายหญิงน้อยโปรดอภัย เป็นเพราะหิมะตกถนนลื่น พวกบ่าวเดินไม่มั่นคง จึงชนเข้ากับกุ้ยเหริน ขอได้โปรดเมตตาละเว้นโทษพวกบ่าวด้วย!”
เวินอวิ๋นเหมียนมองขันทีที่อยู่หน้าสุด “เจ้าตามข้ามา”
ขันทีน้อยชะงักไป ก่อนจะลุกขึ้นอย่างหวาดหวั่น แล้วตามเวินอวิ๋นเหมียนไปยังอีกด้านหนึ่ง
เวินอวิ๋นเหมียนยื่นเงินให้ขันทีน้อย “ข้าถามเจ้า เขาตายได้อย่างไร? หามออกมาจากที่ใด?”
ขันทีน้อยเห็นเงินแล้วตาเป็นประกาย ความหวาดกลัวในใจก็ลดลงไปบ้าง เขากระซิบอย่างลับ ๆ ว่า “เขา...เป็นบ่าวของตำหนักเหยียนซี ได้ยินว่าทำงานผิดพลาด จึงฆ่าตัวตายพ่ะย่ะค่ะ”
“ฆ่าตัวตายหรือ?” เวินอวิ๋นเหมียนขมวดคิ้วแน่น ทว่าสายตากลับจับจ้องขันทีน้อยตรงหน้าอย่างล้ำลึก ขณะฟังเขารายงาน
“นายหญิงน้อยคงไม่ทราบ ตอนกงกงจางในตำหนักของกุ้ยเฟยพบเขา เขาก็แขวนคอตายไปแล้ว ไม่มีลมหายใจเหลืออยู่ เกรงว่าจะล่วงเกินกุ้ยเฟย กงกงจางจึงสั่งให้พวกบ่าวรีบนำศพไปทิ้งที่สุสานไร้ญาติพ่ะย่ะค่ะ”
เวินอวิ๋นเหมียนฟังเงียบ ๆ พลางคล้อยตามเป็นระยะ “น่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? รู้หรือไม่ว่าทำผิดเรื่องใด ถึงได้รู้สึกผิดจนต้องฆ่าตัวตาย?”