ยามราตรีมาเยือน อวิ๋นเฟยกับกงกงหมิงต่างเฝ้าอยู่ด้านนอกเรือนหลาน
พลันเห็นแสงไฟสว่างไสวจากที่ไกลออกไป ตามมาด้วยองครักษ์หน้าพระที่นั่งที่เปิดทางให้ ขบวนเสด็จของฮ่องเต้ก็มาถึงด้านนอกเรือนหลาน
“ฮ่องเต้เสด็จ!”
นางกำนัลกับขันทีรีบคุกเข่าถวายคำนับ “ถวายบังคมฮ่องเต้”
ดวงตาเรียวยาวเย็นชาของจวินเฉินอวี้ฉายแววหม่นหมอง “พระสนมเหวี่ยนเล่า?”
“ทูลฮ่องเต้ เหนียงเหนียงออกไปตั้งแต่เที่ยงวันนี้ จนบัดนี้ก็ยังไม่กลับมาเพคะ”
ผู้ที่มาถ่ายทอดพระบัญชาเรียกตัวเวินอวิ๋นเหมียนมิใช่ขันทีใกล้ชิดไทเฮา อีกทั้งมิได้เอิกเกริก มีเพียงเวินอวิ๋นเหมียนผู้เดียวที่รู้เรื่อง
บัดนี้อวิ๋นเฟยกับกงกงหมิงรออยู่นานแล้ว แต่เหนียงเหนียงยังไม่กลับมา จึงร้อนใจยิ่งนัก
กงกงหมิงรีบโขกศีรษะกราบทูล “ฮ่องเต้ เมื่อครู่บ่าวให้เสี่ยวลู่จื่อกับพวกออกไปตามหาแล้วรอบหนึ่ง แต่ก็ไม่พบเหนียงเหนียง ทั้งยังให้คนออกไปสอบถามทั่วทุกแห่ง ก็ไม่มีผู้ใดพบเหนียงเหนียงพ่ะย่ะค่ะ”
“เหนียงเหนียงไม่คุ้นเคยกับตำหนักพักแรม คนในเรือนหลานก็มีไม่มาก ขอฮ่องเต้โปรดส่งคนออกตามหาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
จวินเฉินอวี้ขมวดคิ้วแน่น ดึกดื่นป่านนี้แล้ว พระสนมเหวี่ยนจะไปที่ใดได้?
“เสี่ยวลู่จื่อ รีบส่งคนออกตามหาเดี๋ยวนี้!”
“พ่ะย่ะค่ะ!” กงกงลู่หวาดหวั่นจนใจเต้นระรัว เมื่อครู่เขาคิดว่าคราวนี้พระสนมเหวี่ยนล่วงเกินฮ่องเต้เข้าแล้ว คงไม่มีทางแก้ไข ทว่ายามนี้กลับรู้สึกว่าทุกสิ่งยังเป็นไปได้
ก่อนพระสนมเหวี่ยนเข้าวัง ฮ่องเต้ไม่เพียงไม่ค่อยเสด็จเข้าวังหลัง แต่ยังปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม ไม่เคยมีเรื่องโปรดปรานหรือไม่โปรดปราน
กล่าวให้ไม่น่าฟังก็คือ สำหรับจักรพรรดิแล้ว สตรีเหล่านั้นไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยง