ฉินกุ้ยเหรินไปยังตำหนักโยวจวี นับตั้งแต่สนมซูให้กำเนิดเด็กพิการ ฮ่องเต้ก็ทรงให้อภัยนางและยกเลิกการกักบริเวณ
อวี้กุ้ยเหรินเองก็ได้รับการทูลขอจากคนของสนมซูให้ฮ่องเต้รับตัวมายังตำหนักพักแรม
ภายในตำหนักโยวจวี
สนมซูมองเด็กหน้าตาประหลาดในเปล ความเกลียดชังและขุ่นเคืองผุดขึ้นในใจ หากรู้แต่แรก นางคงไม่แย่งลูกของเวินเล่อเยียนมา!
「เปิ่นกงเสียใจจริง ๆ ที่แย่งเด็กคนนี้มา อุตส่าห์วางแผนเสียตั้งมากมาย สุดท้ายกลับต้องกลายเป็นที่ขบขันของผู้คน! เกรงว่าทั่วทั้งวังหลวงคงกำลังหัวเราะเยาะเปิ่นกงกันหมดแล้ว」
แม่นมหลินเห็นเช่นนั้นก็อดถอนใจไม่ได้ 「เหนียงเหนียงอย่าได้กริ้วไปเลย หมอหลวงบอกแล้วว่าเด็กคนนี้มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ถึงเวลาหากเขาจากไป เหนียงเหนียงก็ไม่ต้องถูกผู้คนหัวเราะเยาะแล้ว」
แววตาของสนมซูฉายประกายเหี้ยมเกรียม 「เสียนเฟยมาหรือยัง」
「บ่าวส่งคนไปเชิญแล้ว ได้ยินว่านางจะดูแลองค์ชายใหญ่จนบรรทมเสียก่อน แล้วจึงค่อยมา」
「เข้าใจแล้ว」
สนมซูลุกขึ้นอย่างเย็นชา ใจของนางว้าวุ่น 「เด็กที่ตายตั้งแต่คลอดซึ่งเปิ่นกงให้กำเนิด ยังหาไม่พบอีกหรือ」
「ยังเจ้าค่ะ บางทีเด็กคนนั้นอาจถูกจัดการไปแล้ว」 สีหน้าของแม่นมหลินมีเลศนัย
「ให้คนไปค้นหาอย่างละเอียดอีกครั้งโดยลับ เด็กคนนั้นมีหนอนกู่อยู่ในท้อง หากผ่าท้องออกก็จะเห็นหนอนกู่ การใช้มนตร์ดำในวังหลวงเป็นโทษประหาร」
「บ่าวเข้าใจแล้ว」
สนมซูเดินไปข้างหน้าต่าง มองสวนรกร้างห่างไกลซึ่งไม่มีผู้ใดเหลียวแล
ยามนางยังเป็นกุ้ยเฟย ช่างรุ่งโรจน์เพียงใด แต่บัดนี้กลับตกต่ำถึงเพียงนี้