เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนกำลังเดินมาตามทางเดินข้างตำหนักใหญ่พอดี เขาสวมชุดขุนนางสีแดงชาด ท่ามกลางราตรียังคงดูผอมเพรียวสง่างาม
เมื่อเห็นเว่ยฉือหลีเดินออกมาจากตำหนักทั้งน้ำตา ดวงตาดอกท้อคู่นั้นก็ฉายแววลุ่มลึก
เรื่องนี้เดาได้ไม่ยาก องค์หญิงผู้นี้คิดจะอยู่เคียงข้างฮ่องเต้แล้ว
บัดนี้เหนียงเหนียงตัดสินพระทัยแน่วแน่แล้วว่าจะให้ผู้อื่นเข้าใจว่าพระนางสิ้นพระชนม์เพื่อออกจากวัง ในช่วงที่เหนียงเหนียงไม่อยู่ พระสนมหนิงย่อมไม่อาจไร้ผู้คอยถ่วงดุล
อีกทั้งคลื่นลมในวังหลังมิได้สงบไปกว่าราชสำนักก่อน สิ่งสำคัญของการรักษาสมดุลจึงอยู่ที่ต้องมีคนคอยก่อคลื่นลมอยู่ภายใน
รอให้พวกนางเข่นฆ่าฟาดฟันกันจนแทบเอาชีวิตไม่รอด เหนียงเหนียงก็ถึงเวลาคืนวังแล้ว
ลมพัดชายชุดขุนนางของเซี่ยอวิ๋นเจี้ยนพลิ้วไหว แววตาของเขามีแผนการอยู่แล้ว
……
อีกด้านหนึ่ง
จวินอวิ๋นโจวลอบส่งยาให้หนิงซวงเสวี่ย ทว่าเพิ่งปรากฏตัวในวังก็ถูกเมฆทั้งสี่ซึ่งอยู่ข้างกายเวินอวิ๋นเหมียนจับตาเสียแล้ว
นับแต่เสี่ยวหยุนได้รับบาดเจ็บคราวก่อน เขาคิดว่าวรยุทธ์คงถูกกระทบ ทว่าหมอหลวงหนีมีฝีมือรักษาอันล้ำเลิศ วรยุทธ์ของเขาจึงยังคงร้ายกาจ เสี่ยวหยุนบัดนี้กลายเป็นผู้เลื่อมใสหนีอวี้เหิงอย่างที่สุด
คราวนี้เมื่อมีภารกิจจับตาจวินอวิ๋นโจว เสี่ยวหยุนจึงเข้าร่วมอย่างคล่องแคล่วด้วย
เมฆทั้งสี่สบตากัน
ต้าหยุนพยักหน้าให้กับอวิ๋นหย่างซึ่งซ่อนตัวอยู่ไม่ไกล เมื่ออวิ๋นหย่างเห็นดังนั้นก็รีบเดินไปทางด้านหลัง
เอ้อร์หยุนกล่าวเสียงเย็นชา “ในเมื่ออี้หวางไม่รู้จักทำตัวให้สมกับเป็นคน คราวนี้พวกเราก็จะทำให้เขากลายเป็นคนที่ไม่กล้าเงยหน้าเช่นกัน”
……
ยามดึกสงัด วังหลวงเงียบงันอยู่ก่อน จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นจนกองทหารราชวังแตกตื่นอย่างรวดเร็ว
ยังมีคนไปเชิญไทเฮาที่วังฉือหนิงด้วย
เมื่อฮองเฮาทราบข่าว ย่อมรีบรุดไปเช่นกัน
คราวนี้คนทั้งหกตำหนักได้ยินข่าวลือกันทั่ว เมื่อได้ยินว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพระสนมหนิง เหล่าเฟยผินย่อมรีบไปดูความครึกครื้นด้วยความกระตือรือร้น
อวิ๋นเฟยก้าวเร็ว ๆ เข้ามาจากด้านนอกตำหนักถางอวิ๋น “เหนียงเหนียง ไทเฮาเหนียงเหนียงกับฮองเฮาเหนียงเหนียงเสด็จไปสวนหลวงแล้ว”