หนิงซวงเสวี่ยถูกกักบริเวณไว้ในตำหนักเหยาหวา
เวยหรุ่ยซึ่งอยู่ข้างกายฮองเฮาลอบมาพบนาง ทั้งยังบอกเรื่องที่กุ้ยเฟยเป็นผู้ลงมือให้นางฟังอย่างลับ ๆ เพียงแต่หลักฐานถูกทำลายไปหมดแล้ว
หนิงซวงเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็ทั้งตกตะลึงและโกรธเกรี้ยว “เจ้าว่าอะไรนะ?”
หนิงซวงเสวี่ยไม่รู้เรื่องบาดหมางระหว่างตนกับฮองเฮา นางคิดว่าฮองเฮาจะช่วยเหลือตน แต่ไม่รู้เลยว่า นับแต่ฮองเฮารู้ว่านางคือพระสนมหนิง ก็เกิดจิตสังหารต่อนางแล้ว
ครั้นได้ยินเวยหรุ่ยบอกว่าผู้ลงมือคือเวินอวิ๋นเหมียน หนิงซวงเสวี่ยก็โกรธแค้นจนกล่าวออกมาโดยไม่ทันคิด “กุ้ยเฟยสารเลวนั่น ข้าจะไม่มีวันปล่อยนางไป!”
นางจะทูลฮ่องเต้ จะบอกสามีว่ากุ้ยเฟยรังแกนาง ถึงกับคิดทำลายความบริสุทธิ์ของนาง!
เมื่อสามีกลับมา เขาจะต้องให้ความเป็นธรรมแก่นางแน่
……
ระยะทางระหว่างเทียนเฉากับตีเยว่ไม่ไกลนัก ยามจดหมายส่งถึงมือจวินเฉินอวี้ นางข้าหลวงที่ร่วมเดินทางมาก็เป็นผู้ถือนำเข้าไปในท้องพระโรง
นางข้าหลวงรับหน้าที่ส่งข่าวจากฝ่ายใน เมื่อเห็นนางยื่นจดหมายเข้ามาอย่างนอบน้อม จวินเฉินอวี้ก็รู้ทันทีว่าฝ่ายในเกิดคลื่นลมขึ้นอีกแล้ว
หลังอ่านจดหมาย สีหน้าคมเข้มของจวินเฉินอวี้เย็นเยียบราวน้ำแข็ง มือที่เส้นเลือดปูดนูนกำแน่น