ฮวาหยางยืนอยู่ในเงามืด กระทั่งเห็นกองทหารราชวังเลี้ยวเข้าไปยังห้องขังที่จวินอวิ๋นโจวถูกคุมขังอยู่ นางจึงละสายตา แล้วรีบจากที่แห่งนั้นไป
นางกำนัลที่ตามหลังฮวาหยางเอ่ยถามอย่างร้อนใจว่า “องค์หญิง แผนการของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงจะสำเร็จจริงหรือเพคะ?”
ฮวาหยางเดินไปยังริมทะเลสาบ หัวใจเต้นระรัว “ย่อมสำเร็จ”
ชาติก่อนนางถูกบังคับให้แต่งกับจวินอวิ๋นโจว ถูกสัตว์เดรัจฉานอย่างจวินอวิ๋นโจวทรมานจนทั่วร่างไม่มีที่ใดสมบูรณ์ดี
ก่อนกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงจะออกจากวังครานี้ นางมอบถุงหอมให้ฮวาหยางใบหนึ่ง
ฮวาหยางนำเรื่องราวที่ตนรู้จากชาติก่อนมาประกอบ แล้ววางหมากขึ้นแผนหนึ่ง
ชื่อฉื่อมีสตรีอันเป็นที่รักอยู่คนหนึ่ง ฮวาหยางส่งคนไปควบคุมนางไว้ล่วงหน้า เขาจึงยอมบุกเข้าวังและกล่าวหาจวินอวิ๋นโจวด้วยความเต็มใจ
ความชั่วที่ชื่อฉื่อก่อไว้ในเมืองหลวง หากเขากล่าวหาผู้ใด ผู้นั้นย่อมยากจะล้างมลทินให้ตนเอง
อีกทั้งจวินอวิ๋นโจวยังล่วงเกินเส้นแบ่งที่เสด็จพี่ทรงขีดไว้เพราะเรื่องกุ้ยเฟย ครานี้เสด็จพี่ต้องลงโทษจวินอวิ๋นโจวอย่างแน่นอน
ส่วนเรื่องหนิงซวงเสวี่ย แม้ผู้ลงมือจะมิใช่จวินอวิ๋นโจว แต่แผนการของกุ้ยเฟยยังมีขั้นต่อไป หลังจากนี้ย่อมยิ่งน่าตื่นเต้น
นางกำนัลถามว่า “องค์หญิง เหตุใดกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงจึงทิ้งถุงหอมไว้ให้พระองค์ เพื่อจัดการอี้หวางเพคะ?”
ฮวาหยางยกมุมปากขึ้น “เรื่องที่จวินอวิ๋นโจวล่วงเกินกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงก็ส่วนหนึ่ง อีกอย่าง ช่วงนี้แม้จวินอวิ๋นโจวจะอยู่ในคุก แต่ก็ยังให้คนคอยเล่นงานตระกูลกู้ในราชสำนักอยู่ไม่น้อย”