ยามดึก นอกเรือนหลาน
ภายในป่าไผ่เปลี่ยวแห่งหนึ่ง ฉินเจายังคงมาเพื่อพบนาง
เขาไม่รู้ว่าเหมียนเหมียนจะยินดีพบเขาหรือไม่
“หน่วยมืดรอบบริเวณวางกำลังเรียบร้อยแล้วหรือ?” น้ำเสียงของฉินเจาเย็นชา ภายใต้แสงจันทร์ แววตาคมกริบและเย็นเยียบของเขายิ่งเด่นชัด
เซียวอิ่งรีบประสานมือ “นายท่านโปรดวางใจ ไม่มีผู้ใดเข้ามาใกล้บริเวณนี้ได้แน่นอน”
“เช่นนั้นก็ดี”
เมื่อคิดจะพบนาง ก็ต้องไม่ทิ้งภัยแอบแฝงไว้ให้นาง
เซียวอิ่งสาวเท้าเข้าใกล้เรือนหลาน เขาจำได้ว่าสาวใช้ร่างท้วมของอวิ๋นเฟยจำตนได้
เมื่อเข้าไปใกล้โขดหินจำลองด้านหลัง เขาก็เห็นอวิ๋นเฟยเฝ้าอยู่ด้านนอกจริงดังที่คิด
เซียวอิ่งสมชื่อ มาไร้ร่องรอยจากไปไร้เงา ครั้นอวิ๋นเฟยรู้ตัว เขาก็เข้ามาใกล้แล้ว
อวิ๋นเฟยตกใจจนเบิกตากว้าง ยังไม่ทันส่งเสียง เซียวอิ่งก็รีบกล่าวว่า “นายท่านของข้ามีธุระต้องพบเหนียงเหนียงของพวกเจ้า รบกวนช่วยไปกราบทูลสักคำได้หรือไม่?”
อวิ๋นเฟยจำเซียวอิ่งได้ “เป็นเจ้าเอง”
โชคดีที่ยามนี้เหล่านางกำนัลและขันทีในเรือนหลานล้วนเฝ้าอยู่ที่ลานด้านนอก คนที่อยู่ใกล้ชิดมีเพียงนางกับอวิ๋นหย่าง
อวิ๋นเฟยมองเขาอย่างระแวดระวัง “เหนียงเหนียงของพวกเราบรรทมแล้ว”
“หากเจ้าไปกราบทูล บางทีเหนียงเหนียงของเจ้าก็อาจจะออกมาพบก็ได้ ไม่ว่าจะพบหรือไม่ อย่างไรก็ควรบอกเหนียงเหนียงสักคำ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อวิ๋นเฟยก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกเขาหลอกล่อได้สำเร็จ “เช่นนั้นเจ้ารออยู่ตรงนี้ ข้าจะเข้าไปถามเหนียงเหนียง”
เซียวอิ่งพยักหน้าอย่างพอใจ สาวใช้ร่างท้วมผู้นี้หลอกง่ายไม่น้อย “ขอบคุณแม่นาง!”