ฮองเฮาได้ยินแล้ว สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน
ส่วนเสียงทางด้านนั้นกลับยิ่งเร่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ “อืม เบาหน่อย...”
ฮองเฮาโกรธจนแทบพูดติดขัด “บังอาจ! กลางวันแสก ๆ ยังมีเสียงต่ำช้าเช่นนี้ จงไปจับตัวพวกมันมาให้เปิ่นกง!”
ขันทีหลายคนเข้าไปจับตัว ทว่ากลับเห็นคนหลังภูเขาจำลองวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
“รีบตามไป! อย่าปล่อยให้พวกมันหนี!”
ยามนั้น แม่นมหลินซึ่งรออยู่ไม่ไกลกำลังกระวนกระวาย
คนของเสียนเฟยส่งข่าวมาว่ามีธุระสำคัญจะพบ นางรอมานานเพียงนี้แล้ว เหตุใดยังไม่เห็นใครมาอีก?
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เสียนเฟยตกน้ำเมื่อคืน แม่นมหลินก็พลันใจหาย
เรื่องประหารพระสนมหยวนเฟยจะผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด
นางแพศยาพระสนมหยวนเฟยก็ต้องตาย!
แต่ทางเสียนเฟยเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?
ขณะนั้นเอง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งมา แม่นมหลินกลัวคนเห็นจึงรีบคิดหลบซ่อน คาดไม่ถึงว่าขันทีหลายคนจะกรูกันเข้ามาจับกุมนางไว้
“จะหนีไปไหน!”
แม่นมหลินงุนงง นางยังไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง เหตุใดจึงจับนาง?
แต่ขันทีเหล่านั้นไม่รอให้นางดิ้นรนหรือแก้ต่าง ก็จับนางไปยังศาลาริมน้ำทันที
“ปล่อยข้า พวกเจ้าจะทำอะไร” แม่นมหลินเงยหน้าขึ้น ก็เห็นฮองเฮากับเหล่าสนมอยู่ตรงนั้น
ขณะนั้นเอง พวกขันทีก็พาชายคนหนึ่งเข้ามา เป็นองครักษ์ที่กำลังลาดตระเวน
ทั้งสองคุกเข่าลงเบื้องหน้าฮองเฮาพร้อมกัน แม่นมหลินใจเต้นระรัว เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร?
ฮองเฮาตวาด “แม่นมหลิน ที่แท้ก็เป็นเจ้า สนมซูอบรมเจ้ามาเช่นนี้หรือ!”
แม่นมหลินเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตะลึง “ฮองเฮา บ่าวไม่ทราบว่าทำผิดอันใด บ่าวเพียงยืนอยู่ด้านหน้าเท่านั้น พวกเขาก็เข้ามาจับบ่าวเสียแล้ว!”