ป่าในตำหนักพักแรมส่งเสียงซู่ซ่าครืนครั่นเมื่อลมพัดผ่าน สายฝนสาดกระหน่ำลงบนใบไม้
ก่อนที่เวินอวิ๋นเหมียนจะไปยังตำหนักฮองเฮา นางเรียกโม่เวยมาพบอีกครั้ง เพื่อถามความเห็นเป็นครั้งสุดท้ายว่ายินดีแต่งให้ซื่อจื่อแห่งจวนฉางผิงโหวหรือไม่
เจินจูร้อนใจแทบแย่ ทว่ากู้โม่เวยกลับพยักหน้าอย่างหนักแน่น “พี่หญิง ข้ายินดี”
เวินอวิ๋นเหมียนมองนางอย่างพอใจ “ดี”
โม่เวยคิดได้เช่นนี้ นับว่าดีที่สุดแล้ว
เจินจูมองคุณหนูของตนอย่างผิดหวัง นางรู้สึกจริง ๆ ว่าคุณหนูถูกพระสนมหยวนเฟยชักจูง พระสนมหยวนเฟยคงกลัวว่าคุณหนูจะเข้าวังมาแย่งความโปรดปราน จึงรีบร้อนหาทางแต่งนางออกไป
เจินจูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจว่าจะต้องไม่ปล่อยให้คุณหนูออกจากวัง นางต้องหาทางเกลี้ยกล่อมคุณหนูให้ได้
แต่เจินจูไม่รู้เลยว่าเวินอวิ๋นเหมียนกำลังมองนางด้วยดวงตาคมเย็น
สาวใช้เจ้าเล่ห์ผู้นี้ เก็บไว้ไม่ได้
เพียงแต่เรื่องที่ต้องจัดการมีมากเกินไป นางจึงยอมปล่อยไว้ก่อนอีกสองวัน
ยามค่ำ เวินอวิ๋นเหมียนไปยังตำหนักฮองเฮา โดยพาอวิ๋นเฟยไปเพียงคนเดียว
เพราะอวิ๋นหย่าง สู่ขุย และกงกงหมิงต่างมีธุระต้องจัดการ