เวินอวิ๋นเหมียนถามด้วยความกังวลว่า “ใต้เท้าหมี ไทเฮายังไม่ฟื้นเสียที เปิ่นกงได้ยินมาว่าชาวบ้านบางครั้งต้องใช้ตัวยานำในการรักษา หากใช้ตัวยานำแล้ว ไทเฮาจะฟื้นตัวได้เร็วขึ้นหรือไม่?”
หนีอวี้เหิงแสร้งทำเป็นประหลาดใจแล้วเงยหน้าขึ้น “เหนียงเหนียง ตัวยานำโดยทั่วไปมักใช้เลือดเป็นส่วนผสมพ่ะย่ะค่ะ”
“เรื่องนี้เปิ่นกงย่อมรู้ หากตัวยานำได้ผล เปิ่นกงยินดีใช้เลือดของตนเอง ขอเพียงไทเฮาฟื้นพระวรกายโดยเร็ว”
หนีอวี้เหิงกล่าวว่า “ยามนี้ยังไม่จำเป็นต้องใช้ตัวยานำพ่ะย่ะค่ะ แต่เหนียงเหนียงใส่ใจไทเฮาถึงเพียงนี้ เชื่อว่าไทเฮาต้องทรงทราบแน่”
เวินอวิ๋นเหมียนมีสีหน้าเคร่งขรึม “อย่าให้ไทเฮาทรงทราบ เพื่อมิให้พระนางไม่สบายพระทัย”
แม่นมจางยืนถือยาอยู่ไม่ไกล เมื่อได้ยินพระสนมหยวนเฟยกล่าวเช่นนั้นก็พยักหน้าอย่างชื่นชม
ทว่าเมื่ออีกฝ่ายจากไป เวินอวิ๋นเหมียนก็กลับมามีสีหน้าสงบนิ่งดังเดิม ก่อนจะยิ้มให้หนีอวี้เหิง “แสดงได้ไม่เลว”
หนีอวี้เหิงยิ้ม พลางยกมือขึ้นหยอกเย้าโดยตั้งใจ “ได้รับถ่ายทอดจากเหนียงเหนียง ฝีมือย่อมฝึกฝนจนชำนาญยิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“เปิ่นกงให้คนห่อทองคำสิบตำลึงไว้ให้เจ้าแล้ว วางไว้บนรถม้านอกตำหนักของเจ้า”
“ขอบพระทัยเหนียงเหนียงพ่ะย่ะค่ะ!” น้ำเสียงนี้เต็มไปด้วยความขอบคุณจากใจจริง
เมื่อเห็นหนีอวี้เหิงออกไป เวินอวิ๋นเหมียนจึงนั่งลง
แท้จริงแล้วไหนเลยต้องใช้ตัวยานำ นางเพียงจงใจพูดเช่นนั้น
ขอเพียงทำให้ไทเฮาได้ยินว่านางมีน้ำใจเช่นนี้ก็พอแล้ว
……
ไทเฮาฟื้นขึ้นมาในยามดึก แม่นมจางได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็รีบเข้ามา “ไทเฮา พระองค์ฟื้นแล้วหรือเพคะ?”
ไทเฮาพยุงกายลุกขึ้น “ข้าหลับไปนานเพียงใดแล้ว?”
แม่นมจางรู้ว่าไทเฮาทรงเป็นห่วงเรื่องฮ่องเต้และการรับซิ่วหนี่เข้าวัง จึงกล่าวอย่างเห็นใจว่า “พระองค์ทรงหลับไปหลายวันแล้วเพคะ”
“พระสนมหยวนเฟยดูแลจัดการเรื่องต่าง ๆ อยู่ที่วังฉือหนิงตลอด เพื่อพระวรกายของพระองค์ พระสนมหยวนเฟยถึงกับไม่สนใจแม้แต่ลูกในครรภ์ของตน”
“กระทั่งเพื่อให้พระองค์หายดี นางยังยินดีจะกรีดข้อมือเอาเลือดมาเป็นตัวยานำด้วยเพคะ”
ไทเฮาทรงประหลาดพระทัยอยู่บ้าง ในวังแห่งนี้มีเรื่องจริงเท็จปะปนกันมากมาย