เมื่อได้ยินคำพูดไร้เดียงสาของอวิ๋นเฟย เวินอวิ๋นเหมียนก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
หากนับตามอายุในชาติก่อน บัดนี้นางคงเป็นย่าของอวิ๋นเฟยไปแล้ว
บางครั้งเด็กสาวไร้เดียงสาผู้นี้ก็ยังคงวาดฝันถึงความรัก
ไม่สิ หากกล่าวให้ถูกต้อง นางมองฮ่องเต้เป็นเพียงบุรุษธรรมดาคนหนึ่ง
แต่ความจริงแล้ว การโปรดปรานเหล่าสนมของฮ่องเต้เป็นหน้าที่ เพราะพระองค์ต้องโปรดปรานพวกนางเพื่อราชวงศ์และแผ่นดินสืบไปชั่วกาลนาน ให้ราชวงศ์มีทายาทสืบสกุลเพิ่มพูน
ดังนั้นในใจจวินเฉินอวี้จึงไม่มีคำว่า «รักษาพรหมจรรย์» อยู่เลย
เขารักเจ้า ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่หวั่นไหวต่อผู้อื่น
ถึงอย่างไร ความรู้สึกแปลกใหม่ก็สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดเสมอ
«ถึงฮ่องเต้จะโปรดปรานเปิ่นกงเพียงใด ก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้พระองค์โปรดปรานสตรีอื่นยามประทับอยู่ชายแดนเหนือ»
«ทั้งหมดเป็นเพียงการคาดเดาของเหนียงเหนียง บ่าวคิดว่าฮ่องเต้คงไม่โปรดปรานนางกำนัลผู้นั้นหรอกเพคะ เหนียงเหนียงอยู่ในเหตุการณ์จึงมองไม่กระจ่าง แต่บ่าวเป็นคนนอกย่อมเห็นชัดกว่า ขอเหนียงเหนียงโปรดวางพระทัย»