ริมฝีปากบางของฉินเจาค่อย ๆ ผละจากริมฝีปากแดงของนาง เขามองนางอย่างไม่อยากเชื่อ “เหมียนเหมียน เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
ดวงตาของเวินอวิ๋นเหมียนชุ่มชื้น อ่อนโยนดุจเมฆนุ่ม “ข้าบอกว่า ข้ายินดี”
ดวงตาเย็นชาของฉินเจาแต้มสีแดงจาง ๆ เขาดึงนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
ในยามนี้ สำหรับเขาแล้ว ความเจ็บปวดทั้งหมดและการรอคอยทั้งปวงล้วนคุ้มค่า
เขาจุมพิตแก้มนางอย่างทะนุถนอม “เหมียนเหมียน ข้ารักเจ้า”
หัวใจของเวินอวิ๋นเหมียนอบอวลด้วยความอ่อนโยน นางยิ้มพลางมองฉินเจา “แต่คืนนี้ไม่ได้”
ฉินเจามองเห็นแววขบขันในดวงตานาง จึงยกมุมปากขึ้น ทั้งสองอยู่ใกล้กันยิ่งนัก เพียงขยับเข้าหากันอีกนิดก็จุมพิตกันได้แล้ว “ยังเตรียมใจไม่พร้อมหรือ?”
เวินอวิ๋นเหมียนเม้มปากยิ้มแล้วส่ายหน้า
ฉินเจาโอบเอวคอดของนาง “กลัวเจ็บหรือ?”
ยังไม่ทันที่เวินอวิ๋นเหมียนจะเอ่ยปาก เขาก็รีบกล่าวขึ้น “ข้าจะเบามือ ไม่ทำให้เจ้าเจ็บ”