เวินอวิ๋นเหมียนรีบประคองเขาไว้ “ข้าจะพาเจ้ากลับไป”
ยามฉินเจาก้มตาลง หางตากลับมองใบหน้าด้านข้างของเวินอวิ๋นเหมียน ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นมีรอยยิ้มเจืออยู่
เหมียนเหมียน การช่วยจ้านหัวเป็นความจริงใจ แผนใช้ความเจ็บปวดเรียกความสงสารก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน
ครานี้ เจ้าจะใจอ่อนต่อข้าบ้างหรือไม่…
ขณะกำลังขึ้นรถม้า ฉินเจาเหลือบมองไปยังที่ห่างออกไป
ผู้ฝึกยุทธ์ย่อมมีประสาทหูเฉียบคม เขาได้ยินเสียงกีบม้าใกล้เข้ามาทางนี้ กระทั่งบุรุษในชุดดำปรากฏตัวขึ้น
ฉินเจาเลิกคิ้วอย่างยียวน โน้มกายลงเล็กน้อย ปล่อยให้เวินอวิ๋นเหมียนประคอง มือของเขาสอดผ่านเส้นผมดำขลับของนาง ก่อนจะมองจวินเฉินอวี้ผ่านหน้ากากด้วยแววตาท้าทาย
เหมียนเหมียน ครานี้เจ้าต้องเป็นของข้าแน่
“เจ็บเหลือเกิน…”
เวินอวิ๋นเหมียนประคองเขาด้วยความปวดใจ “อดทนอีกสักหน่อย ประเดี๋ยวจะตามหมอหลวงมา”