ไทเฮาทรงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตรัสว่า “เพียงแต่ หากฉือจินเป็นคนตระกูลเฉียวจริง เจ้า...จะสังหารหรือไม่สังหารนาง?”
ดวงตาของจวินเฉินอวี้ลึกล้ำ ทันใดนั้นก็เงียบงันไป
ไทเฮาทรงทราบดีว่า พี่สาวฝาแฝดของพระสนมหนิงเป็นสิ่งปลอบประโลมจิตใจอันยิ่งใหญ่สำหรับฮ่องเต้ในยามนี้ จึงมิได้บีบคั้นให้เขาตัดสินใจ
พระสนมหนิงยังคงเป็นจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของฮ่องเต้
“ช่างเถิด ในเมื่อเป็นสตรีในวังหลังของเจ้า ข้าก็ไม่สะดวกก้าวก่ายมากนัก”
ทว่าไทเฮาทรงดูออกว่า พระโอรสของพระองค์ผู้นี้ก็ใส่ใจพระสนมหยวนเฟยเช่นกัน
แต่ไทเฮาทรงอยู่ในวังมานาน เรื่องหลายอย่างจึงมองได้ทะลุปรุโปร่งกว่าฮ่องเต้
“พระสนมหยวนเฟยได้รับความโปรดปรานจากเจ้ามากในวัง บัดนี้เจ้าจะออกศึก ราชครูกลับทำนายว่าเด็กในครรภ์ของนางเป็นดาวอัปมงคล ใครจะรู้ว่านี่เป็นคำเตือนจากสวรรค์หรือไม่”
“ยิ่งไปกว่านั้น ข่าวลือในวังก็แพร่สะพัด ข้าคิดว่าเจ้ากำลังจะออกศึกพอดี ให้ข้าจัดการเรื่องนี้เสียด้วยก็ดี”
ดวงตาหงส์ของจวินเฉินอวี้ฉายแววเย็นเยียบ เขาเข้าใจความหมายของไทเฮา “ต่อให้เด็กในครรภ์พระสนมหยวนเฟยเป็นดาวอัปมงคลจริง ก็เป็นลูกของเรา นอกจากเราแล้ว ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์ตัดสินชะตาของเด็ก”
“เราไม่ชอบให้ผู้ใดตัดสินใจแทนโดยพลการ”
“ข้าทำไปก็เพื่อเจ้า เจ้าออกศึกด้วยตนเอง จะปล่อยให้เด็กที่เป็นภัยต่อเจ้าอยู่ได้อย่างไร”
“อีกอย่าง ในวังมีสตรีตั้งมากมาย เจ้ายังมีโอรสธิดาได้อีก ต่อให้เจ้าชอบพระสนมหยวนเฟย หากเด็กคนนี้ไม่อยู่ นางก็ตั้งครรภ์ใหม่ได้”
เพราะไทเฮาทรงโปรดพระสนมหยวนเฟย ทั้งยังตั้งพระทัยจะส่งเสริมนาง จึงมิได้ตรัสว่าจะสังหารนาง เพียงคิดกำจัดเด็กในครรภ์เท่านั้น คาดไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะไม่เข้าใจพระองค์เช่นนี้
น้ำเสียงของจวินเฉินอวี้เย็นชาและเด็ดขาด “เราออกศึกด้วยตนเอง อาศัยแผนการของเรากับเหล่าแม่ทัพ และอาศัยความเด็ดเดี่ยวของทหารเทียนเฉาที่สละเลือดเนื้อเพื่อปกป้องแผ่นดิน มิใช่อาศัยเด็กในครรภ์ของสตรีนางหนึ่ง”
“หากเรื่องง่ายดายถึงเพียงนั้น ด้วยเด็กในครรภ์ฮองเฮา เราก็มิต้องออกศึกแล้วหรือ”