เขาไม่อยากทำหน้าเย็นชาใส่เหมียนเหมียน ทว่าเขาก็ไม่อยากให้นางต้องทนทุกข์แม้แต่น้อย
แท้จริงแล้วเกิดเหตุใดขึ้นกันแน่ นางถึงถูกทิ้งไว้ในหุบเขาจนบาดเจ็บที่เท้า เรื่องนี้เขาจะต้องสืบให้กระจ่าง
หากจวินเฉินอวี้ไม่คู่ควรเป็นสามีของนาง เขาก็จะชิงตัวนางมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม
เพียงแต่เขารู้สึกได้ว่าเหมียนเหมียนไม่ปรารถนาจะเป็นสตรีของเขา
เวินอวิ๋นเหมียนอยู่ในถ้ำสักพัก ลองขยับข้อเท้าดู เมื่อไม่เจ็บแล้วจึงตั้งใจออกไปหาสมุนไพร
ยิ่งหาเจอเร็วก็ยิ่งได้กลับเร็ว นางทนความชื้นและความหนาวเย็นในถ้ำไม่ไหว จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป
เดิมทีนางคิดว่าฉินเจาโกรธจนจากไปแล้วจริง ๆ อย่างไรเสียผ่านไปครึ่งค่อนวันก็ยังไม่เห็นเขาเข้ามา เวินอวิ๋นเหมียนเตรียมใจไว้แล้ว สิ่งแรกที่คิดถึงจึงยังคงเป็นการไปสมทบกับเหล่าองครักษ์
แต่เมื่อออกไป นางกลับเห็นเขายืนอยู่ด้านนอก
ลมหนาวพัดผ่าน หิมะเกาะอยู่บนร่างเขา ครั้นได้ยินเสียงเวินอวิ๋นเหมียนจึงหันกลับมา “ออกมาทำไม?”
เขาปรับอารมณ์ของตนได้แล้ว ไม่ว่าเหมียนเหมียนจะใส่ใจผู้ใดมากกว่า ขอเพียงเขาใส่ใจเหมียนเหมียนที่สุดก็พอ
เวินอวิ๋นเหมียนมองท้องฟ้า “จะไปหาสมุนไพรสักหน่อย”
“ข้าจะไปหาเป็นเพื่อนเจ้า”
ฉินเจาเดินเข้าไปในถ้ำ หยิบเสื้อคลุมของตนออกมา แล้วคลุมลงบนร่างเวินอวิ๋นเหมียนด้วยสีหน้าเย็นชา
เสื้อคลุมสองตัวคลุมอยู่บนตัวเวินอวิ๋นเหมียน นางจึงไม่รู้สึกหนาวแม้แต่น้อย
การหาสมุนไพรไม่ใช่เรื่องง่าย เวินอวิ๋นเหมียนจำลักษณะของหญ้าหมิงหวงได้ไม่ชัดเจนนัก จึงหาได้อย่างยากลำบาก
ฉินเจาติดตามนางอยู่ตลอด