ฉินเจาอุ้มเวินอวิ๋นเหมียนกลับเข้าไปในถ้ำ
ระหว่างทาง เวินอวิ๋นเหมียนหลับไปครู่หนึ่ง ทว่าหลับไม่สบายเอาเสียเลย นางรู้สึกว่าแขนของฉินเจาแข็งเกินไป จึงขยับไปมาอยู่ในอ้อมแขนของเขา พยายามหาท่าที่สบายเพื่อจะได้นอนต่อ
เมื่อมาถึงถ้ำ เวินอวิ๋นเหมียนก็พลันตื่นขึ้น
นางลืมตากลมใสเป็นประกาย แล้วรีบร้อนคลำตามตัว
คลำซ้ายที ขวาที
ผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันควัน
ฉินเจามองสีหน้าอันหลากหลายของนาง ก่อนย่อตัวลงตรงหน้าอย่างสนอกสนใจ เอ่ยถามพลางหยอกเย้าว่า “กำลังหาอะไรหรือ?”
ใบหน้าเล็กของเวินอวิ๋นเหมียนเต็มไปด้วยความน้อยใจ คล้ายยังไม่สร่างเมาดี น้ำเสียงจึงเจือความงอแงอยู่เล็กน้อย “สมุนไพรหายไปแล้ว…”
ฉินเจาแสร้งทำสีหน้าน้อยใจตามนาง ทว่าที่จริงกลับกลั้นขำไม่อยู่ “เช่นนั้นหรือ แล้วหายไปที่ใดเล่า?”
เวินอวิ๋นเหมียนส่ายหน้า “ไม่รู้ กว่าจะเก็บมาได้แท้ ๆ ยังหายไปอีก…”
ฉินเจาหยิกแก้มนางเบา ๆ “สมุนไพรช่างร้ายกาจ ไม่ยอมอยู่ดี ๆ ในอ้อมแขนของเหมียนเหมียน กลับมีขางอกแล้ววิ่งหนีไปเองเสียได้”
เวินอวิ๋นเหมียนพิงกำแพงอย่างน่าสงสาร “แล้วจะทำอย่างไรดี เรียกมันกลับมาได้หรือไม่?”
“เช่นนั้นหลับตาเสีย ข้าจะช่วยถามให้”