ยามจวินเฉินอวี้เดินไปยังตำหนักข้าง เวินอวิ๋นเหมียนก็อาศัยจังหวะนี้เรียกอวิ๋นเฟยมาทันที «ไปบอกกงกงหมิงให้ส่งคนไปเฝ้าตำหนักของเสียนเฟย»
อวิ๋นเฟยเห็นสีหน้าเหนียงเหนียงเคร่งขรึม จึงพยักหน้าทันที «เพคะ»
ในเวลานี้ ภายในตำหนัก เสียนเฟยพยุงร่างอ่อนแรง เอ่ยถามอย่างยากลำบาก «องค์ชายของข้าเล่า? อุ้มไปให้ฮ่องเต้ทอดพระเนตรแล้วหรือยัง?»
เสวียนเวย นางกำนัล รีบเดินเข้ามา «เหนียงเหนียง องค์หญิงถูกอุ้มไปให้ฮ่องเต้กับไทเฮาทอดพระเนตรแล้วเพคะ»
องค์หญิงหรือ?
รูม่านตาของเสียนเฟยหดแคบ «เจ้า...เจ้าพูดว่าอะไร? ไฉนจึงเป็นองค์หญิง? เป็นไปไม่ได้ หมอหลวงบอกแล้วว่าข้าตั้งครรภ์องค์ชาย ไฉนจะเป็นองค์หญิงได้!»
เสียนเฟยไม่อยากเชื่อ นางฝืนพยุงตัวลงจากเตียงพอดี ขณะฮ่องเต้กับไทเฮาเสด็จเข้ามาในตำหนัก
จวินเฉินอวี้เดินมาข้างเตียง นั่งลงแล้วกุมมือนางไว้ «เสียนเฟย เจ้าให้กำเนิดองค์หญิงแก่เรา เราดีใจยิ่งนัก เจ้าพักฟื้นให้ดี เราจะชดเชยให้เจ้าอย่างเหมาะสม รอองค์หญิงครบเดือนแล้ว เราจะพระราชทานนามบรรดาศักดิ์ให้นาง»
ฮองเฮายกยิ้ม «ใช่แล้ว นี่คือพระโอรสธิดาพระองค์แรกของฮ่องเต้ เสียนเฟยมีความชอบไม่น้อย»
เมื่อได้ยินว่าเป็นองค์หญิงจริง ๆ ขอบตาของเสียนเฟยก็แดงก่ำ «ฮ่องเต้ ขอ...ขอหม่อมฉันดูองค์หญิงหน่อยเพคะ»
นางกำนัลรีบอุ้มเด็กเข้ามา ทันทีที่เสียนเฟยเห็นเด็กในห่อผ้า ลมหายใจของนางก็ชะงักไปฉับพลัน
«ไม่ถูกต้อง นางไม่ใช่ลูกของข้า ไม่ใช่!»
เสียงร้องของเสียนเฟยทำให้ทุกคนในวังชะงักงัน