ได้ยินเช่นนั้น ฉือจินหลุบตาลงแล้วกล่าวว่า “หม่อมฉันไม่ต้องการตำแหน่ง ขอเพียงได้อยู่ข้างกายฮ่องเต้แทนน้องสาว ฉือจินก็พึงพอใจแล้วเพคะ”
จวินเฉินอวี้เห็นดังนั้นก็ไม่ได้กล่าวอันใดมาก “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไว้ค่อยว่ากันภายหลัง”
ฉือจินชะงักงัน เดิมทีนางคิดว่าฮ่องเต้จะยืนกรานมอบตำแหน่งให้ ไม่คาดว่าพระองค์จะตรัสเช่นนี้
ช่างเถิด น้องสาวของนางเป็นพระสนมหนิง รอให้นางกลับมาเมื่อใด ย่อมมีโอกาสชิงตำแหน่งพระสนมมาได้ หรือไม่แน่อาจได้รับแต่งตั้งเป็นกุ้ยเฟยโดยตรงก็เป็นได้
……
วันถัดมา จวินเฉินอวี้นำทัพออกศึก
ธงศึกโบกสะบัดส่งเสียงดัง กองทัพรอคอยมานานแล้ว จวินเฉินอวี้สวมเกราะสีเงิน มือกุมกระบี่ไว้ รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม
ผ้าคลุมสีดำปลิวไหวตามแรงลม ดวงเนตรหงส์เรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อย
คนทั้งวังมาส่งเสด็จ เวินอวิ๋นเหมียนสวมกระโปรงยาวสีแดงเมฆ ผิวขาวผ่องกระจ่างใส มีอวิ๋นหย่างประคองยืนอยู่ด้านหลังฮองเฮา
เมื่อฮองเฮาเห็นเวินอวิ๋นเหมียน แววตาก็ฉายประกายลึกลับ ทั้งนางและเวินอวิ๋นเหมียนต่างตั้งครรภ์ อายุครรภ์ก็ใกล้เคียงกัน ทว่าบัดนี้ท้องของเวินอวิ๋นเหมียนกลับดูใหญ่กว่าของนางเสียอีก
ถึงท้องจะใหญ่กว่าก็ช่างเถิด เหตุใดแม้แต่ผิวพรรณและรูปร่างของเวินอวิ๋นเหมียนจึงแทบไม่ได้รับผลกระทบเลย
กลับยิ่งเพิ่มความอ่อนหวานละมุนละไม ทั้งร่างดูราวกับไข่มุกและหยกงามอันอ่อนโยน
ส่วนฮองเฮานั้น ช่วงนี้นางให้หมอหลวงปรับบำรุงร่างกายอยู่ตลอด ทว่าทั้งร่างกลับหมองลงอย่างเห็นได้ชัด บัดนี้นางเป็นถึงฮองเฮาผู้สูงศักดิ์ กลับไม่อยากยืนเคียงเวินอวิ๋นเหมียนเสียแล้ว
ทุกคนต่างมาส่งฮ่องเต้ออกศึก ฮุ่ยผินร่ำไห้จนสะอึกสะอื้น ถูกฮองเฮาถลึงตามอง นางจึงได้แต่ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น นางไม่อยากให้ฮ่องเต้ไปทำศึกจริง ๆ
เสียนเฟย สนมเจีย หลี่กุ้ยเหริน หลิ่วฉางจ้าย และคนอื่น ๆ ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ แม้จะอาลัยอาวรณ์เช่นกัน แต่ก็ยังคงความสง่างามสมฐานะสตรีตระกูลใหญ่ไว้ สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่จวินเฉินอวี้
จวินเฉินอวี้เดินไปหยุดตรงหน้าฮองเฮา นางรู้สึกเป็นปลื้มจนทำตัวไม่ถูก แต่ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
“ฮองเฮา ไทเฮาทรงประชวร เรื่องในวังหลังมอบให้เจ้าจัดการ”