เสียนเฟยกับเวินอวิ๋นเหมียนถูกพาตัวออกไปคนละทาง ภายในตำหนักเฟิ่งอี๋ ทุกคนต่างมีความคิดของตนเอง ทว่าหลายคนก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ชวนให้หวาดหวั่นเสียจริง
ฮองเฮากลับยินดีเป็นอย่างยิ่ง เพราะการที่ฮ่องเต้สั่งกักบริเวณทั้งสองก็เพียงพอจะบ่งบอกแล้วว่าในพระทัยของฮ่องเต้ทรงให้ความสำคัญกับองค์ชายรองยิ่งกว่า
ส่วนคู่แข่งสองคนที่ฮองเฮาทรงชิงชังและหวาดระแวงที่สุดในยามนี้ ต่างก็ถูกกดข่มลงพร้อมกัน
นี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุด!
ยามทุกคนทูลลาออกจากตำหนักเฟิ่งอี๋ กุ้ยเหรินอิ๋งก็อดถอนหายใจด้วยความโล่งอกมิได้ นับตั้งแต่เข้าวังมา นางก็รู้จักชั่งใจมาโดยตลอด ไข่ย่อมไม่ควรวางไว้ในตะกร้าใบเดียว
ดังนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ นางจึงไม่เคยเข้าข้างพี่สาวของตน
บัดนี้ดูแล้ว การตัดสินใจของนางถูกต้องยิ่งนัก
เมื่อเหยียนฉางจ้ายออกมา ฝ่ามือของนางชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น วันนี้นางนับว่าได้เห็นกับตาแล้วว่า การชิงดีชิงเด่นในวังหลวงนั้นน่ากลัวเพียงใด
ทุกคนต่างใฝ่ฝันถึงวังหลวง ต่างใฝ่ฝันจะได้เป็นสตรีของจักรพรรดิ ทว่าการได้อยู่ข้างบุรุษผู้กุมอำนาจอันยิ่งใหญ่ ทั้งยังสูงศักดิ์และรูปงามผู้นี้ จะเป็นเรื่องง่ายดายได้อย่างไร
เพียงประมาทเล็กน้อย ก็อาจร่วงหล่นสู่หุบเหวลึกหมื่นจั้ง
เดิมทีเหล่าพระสนมหน้าใหม่ควรแยกย้ายกลับตำหนักของตน ทว่าฉางจ้ายเหอผู้หนึ่งกลับเอ่ยเยาะเย้ยว่า «กุ้ยเหรินอิ๋ง วันนี้เสียนเฟยเหนียงเหนียงถูกกักบริเวณ เรื่องนี้คงมีส่วนของเจ้าด้วยกระมัง?»
กุ้ยเหรินอิ๋งหยุดฝีเท้า แล้วตวัดสายตาเย็นชาไปมอง «ฮ่องเต้ยังมิได้ตรัสถึงข้า แล้วเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสอดปาก? หรือคิดว่าความเห็นของเจ้าสำคัญกว่าพระประสงค์ของฮ่องเต้?»