ยามดึกสงัด จวินเฉินอวี้พลิกกายไปมา นอนไม่หลับ สุดท้ายจึงเรียกท่านกงกงลู่เข้ามา “เสี่ยวลู่จื่อ”
ยังไม่ทันที่จวินเฉินอวี้จะเอ่ยปาก ท่านกงกงลู่ก็กล่าวอย่างรู้หน้าที่ว่า “ฮ่องเต้ คนจากกรมอาญามาแจ้งเมื่อครู่ว่า คดีของพระสนมเหวี่ยนมีข้อพิรุธหลายประการ จึงขอพระราชทานอนุญาตให้สืบสวนต่อพ่ะย่ะค่ะ”
ถ้อยคำของจวินเฉินอวี้หยุดค้างอยู่ที่ริมฝีปาก
เขาเหลือบมองท่านกงกงลู่ด้วยดวงตาเย็นชา ลูกกระเดือกขยับ ก่อนกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “เช่นนั้นก็ให้คนกรมอาญาจัดการ”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
……
วันที่สาม ยังไม่มีข่าวใดจากหอพระ หลังจัดการกิจการในราชสำนักเสร็จ จวินเฉินอวี้ก็ถามท่านกงกงลู่ว่า “เสี่ยวลู่จื่อ พระสนมเหวี่ยนสำนึกผิดหรือยัง?”
เขาเพียงอยากให้เวินอวิ๋นเหมียนยอมอ่อนข้อให้
ต่อให้นางแค่ร้องไห้สักครั้ง ความขุ่นเคืองในใจก็คงคลายลง
แต่ท่านกงกงลู่กลับกล่าวอย่างลำบากใจว่า “ทูลฮ่องเต้ ทางพระสนมเหวี่ยนยังไม่มีข่าวพ่ะย่ะค่ะ”
ดวงตาเย็นเยียบของจวินเฉินอวี้ฉายแววเย็นชา
หน่วยมืดมารายงานว่าเซี่ยอวิ๋นเจี้ยนร่างกายอ่อนแอ มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน บัดนี้นางยังไม่แสดงเจตจำนงจะมีชีวิตแม้แต่น้อย
อะไร นางคิดจะเป็นคู่รักทุกข์ระทมกับเซี่ยอวิ๋นเจี้ยนหรือ
“ฮ่องเต้อย่าทรงกริ้วเลยพ่ะย่ะค่ะ คิดว่าพระสนมเหวี่ยนคงเข้าใจว่าฮ่องเต้กำลังพิโรธ จึงไม่กล้าพูดอะไรมาก ทั้งยังไม่กล้าวิงวอนขอความเมตตาให้ตนเอง”
จวินเฉินอวี้นวดหว่างคิ้ว วางฎีกาในมือลง “เมื่อนางเข้าวังมา แต่แรกก็แสดงออกว่ารักเราถึงเพียงนั้น เหตุใดบัดนี้จึงเสแสร้งรักเราต่อไปไม่ได้…”
สตรีผู้นี้แปรเปลี่ยนใจง่ายยิ่งนัก ไม่รู้ว่านางดีตรงไหน ถึงทำให้เขาห่วงหาอาวรณ์ได้
ครั้นราตรีมาเยือน จวินเฉินอวี้ก็เลือกป้ายของเซียวเจียวเจียว
เมื่อเซียวเจียวเจียวมาถึง จวินเฉินอวี้ก็เชยคางนางขึ้นจากเบื้องบน “เจ้าเองก็บำระบำเสียงทิพย์ย่างจันทร์ได้มิใช่หรือ คืนนี้จงร่ายรำให้เราดูให้ดี”