ฮองเฮาถูกถ้อยคำของเขาทำให้พูดไม่ออก นางมองแผ่นหลังของจวินเฉินอวี้อย่างเหม่อลอย รู้สึกปวดร้าวในใจยิ่งนัก
ก่อนเวินอวิ๋นเหมียนจะเข้าวัง ฮ่องเต้ยังเป็นจักรพรรดิผู้มีอำนาจเด็ดขาด ทั้งยังยึดมั่นในหลักการและเส้นแบ่งของตนอย่างเคร่งครัด แม้แต่นางซึ่งเป็นฮองเฮาก็ยังไม่กล้าล่วงเกินจุดอ่อนไหวของพระองค์
แต่เหตุใดบัดนี้ฮ่องเต้จึงยอมละเมิดกฎครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะพระสนมเหวี่ยน...
นางไม่อยากเชื่อเลยว่า จักรพรรดิผู้เปี่ยมด้วยพระปรีชาสามารถเช่นนี้จะรักสตรีคนใดได้จริง ๆ...
เป็นไปไม่ได้!
ผู้เป็นใหญ่เหนือใต้หล้าจะหวั่นไหวต่อสตรีตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งได้อย่างไร!
เสียนเฟยหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้ากลับไม่แสดงความรู้สึกใด «ฮองเฮาเหนียงเหนียง ในเมื่อฮ่องเต้มีพระบัญชาแล้ว หม่อมฉันขอทูลลาก่อน»
ยามนางออกไป เซียวเจียวเจียวกับฮุ่ยฉางจ้ายก็เดินตามออกไปพร้อมกัน
เซียวเจียวเจียวปรายตามองฮุ่ยฉางจ้าย «น้องฮุ่ย เรื่องนี้เป็นฝีมือเจ้าหรือ?»
ฮุ่ยฉางจ้ายมีท่าทีขัดเขินอยู่บ้าง
สองวันก่อน นางบังเอิญได้ยินจากคำพูดของเซียวเจียวเจียวว่า องค์ชายน้อยของสนมซูอาจถูกผงประหลาดชนิดหนึ่งจากชาวบ้าน
นางรู้ว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่จะใส่ร้ายเวินอวิ๋นเหมียน และพิสูจน์ความสามารถเพื่อสวามิภักดิ์ต่อเสียนเฟยเหนียงเหนียง จึงส่งคนไปตามหาหญิงชาวบ้านผู้นั้นทันที แล้วจัดฉากเรื่องนี้ขึ้น
โชคดีที่แผนการครั้งนี้สำเร็จด้วยดี
«เสียนเฟยเหนียงเหนียง ฉินกุ้ยเหริน เซียวกุ้ยเหริน แต่เดิมหม่อมฉันเข้าวังพร้อมกับพระสนมเหวี่ยน เว่ยกุ้ยเหริน และซูฉางจ้าย ทว่าพระสนมเหวี่ยนกับซูฉางจ้ายกลับรุ่งโรจน์ยิ่ง หม่อมฉันไม่อยากปล่อยวันเวลาให้สูญเปล่าเช่นนี้อีกแล้ว»
«หม่อมฉันหวังว่าเสียนเฟยเหนียงเหนียงกับเซียวกุ้ยเหรินจะไม่รังเกียจ และช่วยเหลือหม่อมฉันสักครั้ง หม่อมฉันจะจงรักภักดีติดตามพวกท่านจนสุดชีวิต»