กงกงลู่เฉลียวฉลาดยิ่ง เมื่อได้ยินฮ่องเต้ตรัสถาม ก็รีบสั่งให้คนไปตามหาโคมขงหมิงมาทันที
ทว่ากงกงลู่ฉลาดหลักแหลม เพียงกวาดตามองก็รู้แล้วว่าโคมขงหมิงถูกปล่อยขึ้นมาจากที่ใด
ยิ่งกว่านั้น เขาติดตามจวินเฉินอวี้มานานหลายปี จึงชินกับการหยั่งพระทัยฮ่องเต้แล้ว ทุกถ้อยคำและการกระทำของฮ่องเต้ เขาล้วนพอจะคาดเดาได้บ้าง
คิดว่าฮ่องเต้เองก็คงทรงเข้าใจอยู่ในพระทัย เพียงทำตามพระประสงค์ก็พอ
ผ่านไปครู่หนึ่ง กองทหารราชวังก็รีบร้อนถือโคมขงหมิงที่ร่วงลงมาเดินเข้ามา ข้างกายยังมีอวี้กุ้ยเหรินตามมาด้วย
“หม่อมฉันถวายบังคมฮ่องเต้”
กงกงลู่รับโคมขงหมิงมา ก่อนส่งมอบให้จวินเฉินอวี้อย่างนอบน้อม ใต้โคมขงหมิงยังมีแผ่นกระดาษอธิษฐานขอพรติดอยู่ด้วย
“ฮ่องเต้ โคมขงหมิงดวงนี้พบข้างกำแพงด้านนอกตำหนักเหยียนซีพ่ะย่ะค่ะ”
ภายใต้แสงสลัววูบไหว ดวงตาหงส์อันคมกริบของจวินเฉินอวี้มีแววลึกล้ำที่ยากหยั่งถึง นิ้วเรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัด ดึงกระดาษแผ่นน้อยออกจากโคมขงหมิง “อ้อ? เป็นเช่นนั้นหรือ”
เวินอวิ๋นเหมียนมองผ่านแสงจันทร์ก็เห็นได้ชัด นางรู้ว่านี่เป็นลายมือของพระสนมซู
ในที่สุดก็ทนรอไม่ไหวแล้วหรือ อยากกลับมาได้รับความโปรดปรานอีกครั้งสินะ?
พรุ่งนี้ฉินเจาก็จะเดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้ว
ทุกอย่างล้วนจัดวางไว้อย่างสมเหตุสมผล
คิดว่าคงทุ่มเทความคิดไปไม่น้อย
จวินเฉินอวี้มองจดหมาย บนกระดาษทุกถ้อยคำล้วนจริงใจ ราวกับร่ำไห้อวยพรด้วยเลือด
“หม่อมฉันฉินซื่อซูอวี้ เพราะความคิดชั่ววูบจึงกระทำความผิดใหญ่หลวง ละอายใจจนมิกล้าพบพระพักตร์ วันนี้เป็นคืนส่งท้ายปีเก่า หม่อมฉันจึงปล่อยโคมขงหมิงเพื่อขอพรให้ฝ่าบาท ขอทรงมีพระวรกายแข็งแรง พระบารมีและพระราชกรณียกิจรุ่งเรืองวันแล้ววันเล่า หากคำอธิษฐานเป็นจริง หม่อมฉันฉินซื่อยินดีถูกกักขังอยู่ในตำหนักเหยียนซีตลอดปี เพื่อสวดภาวนาถวายฝ่าบาททุกวัน”