เมื่อทั้งสองมาถึงหน้าประตูพร้อมกัน จวินเฉินอวี้ก็หรี่ตาลงอย่างเย็นชา
ฉินเจาสวมหน้ากาก มองไปทางเดียวกัน ดวงตาเย็นเยียบแฝงแววคมกริบ
ระหว่างคนทั้งสองพลันมีบรรยากาศตึงเครียดราวกับพร้อมปะทะกันทุกเมื่อ
จวินเฉินอวี้หรี่ดวงเนตรหงส์ลงครึ่งหนึ่ง คนผู้นี้เหตุใดจึงดูคุ้นตานัก?
ฉินเจาเบือนสายตา เพียงจ้องประตูบานนี้ ในดวงตาฉายแววครุ่นคิดจาง ๆ
เขากังวลว่าเหมียนเหมียนจะตกเป็นเป้าสายตาของจวินเฉินอวี้ แต่ก็ไม่อยากให้นางไม่ได้พบใต้เท้ากู้ จึงจงใจมาที่นี่เพื่อคุ้มครองนางด้วย
ทว่าเวลานี้จวินเฉินอวี้ก็อยู่ที่นี่เช่นกัน คนที่เหมียนเหมียนชอบคือจวินเฉินอวี้ มิใช่เขา
เขามารับเหมียนเหมียน นางจะยอมไปกับเขาหรือไม่?
ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องพลันเปิดออกจากด้านใน ทั้งสองได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยออกมาจากห้องพร้อมกัน ชายผ้าคลุมหน้าบางเบาพลิ้วผ่านตรงหน้าพวกเขา
ชั่วพริบตาถัดมา ร่างอรชรนุ่มนวลหอมกรุ่นก็เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนฉินเจา เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนโอบกอดนางไว้
「ท่านพี่ ท่านมาแล้ว」
ถ้อยคำนี้กระทบใจฉินเจา ลำคอเขาขยับเล็กน้อย ก่อนก้มมองนาง
จากนั้นเขาก็ยกมุมปากขึ้นราวกับกำลังลิ้มรสถ้อยคำนั้น แล้วลูบเส้นผมของนางอย่างเอ็นดู 「ฮูหยินรอนานแล้ว」
จวินเฉินอวี้ขมวดคิ้ว จ้องหญิงสาวที่ถูกโอบไว้ในอ้อมแขน สีหน้าซ่อนเร้นอ่านยาก
ฉินเจารู้ว่านางกลัวจวินเฉินอวี้ จึงใช้เสื้อคลุมห่อร่างนางไว้ทันที แล้วโอบนางไว้ด้วยแขนยาวอย่างมั่นคง 「ท่านพี่จะพาเจ้ากลับบ้าน」
เวินอวิ๋นเหมียนอดทนต่อความเจ็บที่นิ้ว แล้วส่งเสียงรับเบา ๆ 「อืม」
「ได้」
ขณะที่เดินผ่านข้างกายจวินเฉินอวี้ เขาก็ยื่นมือออกมาอย่างเย็นชา คว้าข้อมือเวินอวิ๋นเหมียนไว้ทันที
หัวใจเวินอวิ๋นเหมียนสะดุ้งวาบ นางเงยหน้าสบตาจวินเฉินอวี้
แต่ชั่วขณะถัดมา ฉินเจาก็คว้ามือของเขาไว้ 「ปล่อยมือ!」
จวินเฉินอวี้เลิกคิ้วอย่างเกียจคร้าน ในดวงตาของทั้งคู่ต่างฉายแววอำมหิตและคมกริบ