เวินอวิ๋นเหมียนอาศัยอ้อมกอดเขาช่วยคลายความร้อนบนแก้ม จากนั้นก็ผละออกมาอย่างเปิดเผยและสง่างาม
เหล่าสตรีผู้ร่าเริงหลายคนพูดคุยกับเวินอวิ๋นเหมียนอย่างสนิทสนม
ขณะนั้นเอง บนรถม้าที่อยู่ไม่ไกล สายลมเย็นพัดม่านรถให้ไหว ภายในรถ จวินเฉินอวี้มีสีหน้าเย็นชา กดดันผู้คน ดวงตาหงส์เย็นเยียบไร้ไออุ่นจับจ้องภาพบนถนนสายยาวอย่างเงียบงัน
เขาไม่มีทางจำแงม่วนผิด ไม่มีวันเป็นอันขาด
แววตาของนาง กลิ่นกายของนาง ทุกอิริยาบถและความเคลื่อนไหวของนาง ทุกครั้งที่ขยับเขยื้อนหรือแย้มยิ้ม ต่อให้เป็นใบหน้าที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เขาก็ยังสัมผัสได้ว่าใต้ผิวหนังนั้นคือคนที่เขาคุ้นเคยยิ่งกว่าผู้ใด
เขาไม่มีทางจำผิดเด็ดขาด
เพียงแต่นางไม่ยอมรับว่าตนคือแงม่วน...
นางกำลังโทษเขา
ปลายนิ้วจวินเฉินอวี้กำแหวนแผ่นบนนิ้วแน่น สายตาเย็นเยียบดุจแช่น้ำแข็ง จ้องเวินอวิ๋นเหมียนไม่วางตา
ความหึงหวงในแววตาและความไม่พอใจในใจพันเกี่ยวปั่นป่วน
เขาจะต้องสืบให้กระจ่างว่านางเป็นใคร
เวลานั้น เสิ่นเยี่ยนสาวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว «นายท่าน»
«ว่ามา»
เสิ่นเยี่ยนกราบทูลอย่างนอบน้อม «ทูลนายท่าน ข้าน้อยสืบพบว่าแคว้นเหนือมีตระกูลลึกลับอยู่หลายตระกูลมาช้านาน ได้ยินว่าพวกเขาเกี่ยวข้องกับดินแดนตะวันตก ผู้คนในตระกูลเหล่านั้นจึงเชี่ยวชาญการปรุงยาลับหลายชนิด หนึ่งในนั้นคือหน้ากากชนิดหนึ่งที่เรียกว่าแผ่นผิว»
มุมปากจวินเฉินอวี้เม้มเป็นเส้นตรง รัศมีรอบกายเย็นเยียบจนผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้ «แผ่นผิว?»
«พ่ะย่ะค่ะ! หน้ากากชนิดนี้คล้ายกับการแปลงโฉม สามารถปลอมตัวเป็นผู้อื่นได้»
ริมฝีปากบางของจวินเฉินอวี้เหยียดยิ้มเย็นชา เช่นนั้นหากนางสวมแผ่นผิวอยู่ ก็อธิบายได้ว่าเหตุใดสตรีที่ดูไม่คล้ายแงม่วนแม้แต่น้อยจึงทำให้เขารู้สึกว่านางคือคนเดียวกัน