ด้วยเหตุนี้ ดวงตางามของเวินอวิ๋นเหมียนจึงทอดประกายอ่อนหวาน ใบหน้าขาวผ่องยิ่งดูอ่อนโยนและเย้ายวนเมื่อแสงเทียนสาดต้อง
นางเป่าลมหายใจหอมละมุนดุจกล้วยไม้ เอ่ยเสียงออดอ้อนเล็กน้อยว่า “ฮ่องเต้ไม่พอพระทัยกับการตัดสินใจของหม่อมฉันหรือเพคะ?”
จวินเฉินอวี้เลิกคิ้ว “การตัดสินใจของแงม่วน เราย่อมพอใจ เพียงแต่เราได้ยินมาว่าวันนี้แงม่วนดูไม่ค่อยมีความสุขนัก”
เวินอวิ๋นเหมียนมีสีหน้าจริงจัง “เยวี่ยผินแย่งชิงโอกาสถวายงานปรนนิบัติยามค่ำคืนของเหล่าเฟยผินอยู่บ่อยครั้ง บัดนี้กิจการทั้งหกตำหนักเต็มไปด้วยเสียงบ่น หม่อมฉันย่อมต้องให้ความเป็นธรรมแก่พวกนางเพคะ”
พระหัตถ์เรียวยาวของจวินเฉินอวี้กุมเอวคอดของนาง ดึงร่างเข้ามาใกล้ “นอกจากเรื่องนี้แล้ว ยังไม่พอใจเพราะเหตุใดอีก?”
คำตอบที่เขาอยากได้ยินคือความหึงหวง
ทว่าเวินอวิ๋นเหมียนกลับจงใจแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง