แก้มของเวินอวิ๋นเหมียนแดงระเรื่อ
จวินเฉินอวี้ถอดอาภรณ์ออก ขณะนางช่วยเขาอาบน้ำ ปลายนิ้วเรียวของเวินอวิ๋นเหมียนก็ลูบไล้ไปตามบ่ากว้างและกล้ามเนื้อกระชับ ทุกครั้งที่สัมผัสตรงไหน นางก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่าผิวสัมผัสช่างดีเหลือเกิน
จะมีผู้ใดกล้าจ้องมองร่างกายของฮ่องเต้ตรง ๆ เช่นนี้บ้าง ทว่าเวินอวิ๋นเหมียนกลับมองและลูบไล้เขาอย่างไม่กะพริบตา
นี่จะเรียกว่าช่วยอาบน้ำได้อย่างไร เห็นชัดว่าแอบฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งเขา
ผ่านไปครู่หนึ่ง นางจึงชักมือกลับอย่างไม่ยี่หระ “หม่อมฉันออกไปรอฮ่องเต้ก่อนเพคะ”
ข้อมือของนางถูกคว้าไว้ “ลูบแล้วคิดจะหนีหรือ?”
“หม่อมฉันพูดเมื่อใดว่าจะหนีเพคะ” เวินอวิ๋นเหมียนเป่าลมหายใจหอมกรุ่น “หม่อมฉันจะไปรอฮ่องเต้อยู่ด้านนอกเพคะ”
กล่าวจบ นางก็ยิ้มพลางยอบกายคำนับ “หม่อมฉันทูลลาเพคะ”
ยามออกไป เวินอวิ๋นเหมียนยังคงนึกถึงเรื่องที่จวินเฉินอวี้ตรงกับแบบที่นางชอบมาตลอด ไม่ว่าจะรูปลักษณ์หรือรูปร่าง ล้วนตรงกับรสนิยมของนางอย่างสมบูรณ์แบบ
ดังนั้นทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิดกับจวินเฉินอวี้ นางจึงมีความสุขยิ่งนัก
โชคดีที่ทุกสิ่งของฮ่องเต้ล้วนอยู่ในระดับเลิศล้ำ หาไม่แล้วนางจะยอมแสร้งอ่อนข้อให้เขาเพียงเพื่ออำนาจและความมั่งคั่งไปไย
ลูกกระเดือกของจวินเฉินอวี้ขยับขึ้นลง ความเปลี่ยนแปลงทั่วร่างของเขาปรากฏชัดเจน หยดน้ำกระเซ็นลงบนบ่า บางหยดแตะต้องใบหน้าคมเข้มของเขา
จวินเฉินอวี้ยกมุมปาก มองไปทางตำหนักบรรทมด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ส่อประกายมารยา สตรีน้อยผู้นั้นจงใจยั่วยวนเขาแล้วก็หมุนกายจากไปอย่างไม่แยแส
ภายในตำหนักบรรทม เวินอวิ๋นเหมียนเพิ่งสงบนิ่ง เตรียมจะเดินไปข้างเตียง ใครจะรู้ว่าแขนเรียวยาวและแข็งแรงจากด้านหลังกลับโอบรัดนางไว้เสียก่อน
นางกอดคอเขาอย่างตกใจ “ฮ่องเต้?”
“ไปที่เตียง” ดวงตาของจวินเฉินอวี้ฉายแววเร่าร้อน เวินอวิ๋นเหมียนตื่นเต้นจนม่านตาสั่นไหว ครู่ถัดมา นางก็ถูกอุ้มไปยังเตียงทันที