ในเวลาเดียวกัน
ณ จวนหย่งหนิงโหว สายลับที่ถือป้ายคำสั่งไปตามหาเยว่เฮ่อกุย ในที่สุดก็นำข่าวกลับมา
“เจ้าพูดจริงหรือ? พบเยว่เฮ่อกุยแล้วจริง ๆ หรือ?” หนีอวี้เหิงตื่นเต้นเป็นที่สุด ความพยายามย่อมไม่สูญเปล่า ในที่สุดก็พบตัวเขาแล้ว
สายลับรีบกล่าวว่า “ขอใต้เท้าเขียนจดหมายสักฉบับ ให้ข้าน้อยลอบนำไปส่งเถิด คิดว่าน่าจะส่งถึงองค์รัชทายาทแคว้นเยว่ได้”
หนีอวี้เหิงพยักหน้ารับอย่างรีบร้อน ก่อนหันไปเขียนจดหมายอย่างรวดเร็ว บอกความจริงทั้งหมดแก่องค์รัชทายาทแคว้นเยว่
แม้จะต้องระมัดระวังสักหน่อย ทว่ายามนี้คนรอบกายเยว่เฮ่อกุยน่าจะเป็นคนของเขาทั้งสิ้น ต่อให้เขียนความจริงลงไปทั้งหมดก็คงไม่เป็นไร
อีกทั้งการทำให้เยว่เฮ่อกุยเข้าใจความจริงโดยเร็ว จะช่วยป้องกันไม่ให้เขาลอบสังหารติ้งชินอ๋อง
หนีอวี้เหิงคิดว่าตนเป็นเพียงหมอหลวงแท้ ๆ แต่กลับต้องเป็นกังวลจนแทบขาดใจ
ใบหน้างดงามของเขาดูแก่ชราลงไปไม่น้อย
เห็นทีบุรุษไม่ควรกังวลมากเกินไป
เมื่อศึกครั้งนี้สิ้นสุดลง เขาต้องบำรุงดูแลตนเองให้ดีเสียแล้ว อย่างไรเสียเหนียงเหนียงก็โปรดปรานใบหน้านี้ของเขา หากใบหน้านี้สู้บุรุษคนอื่นไม่ได้จะทำอย่างไร
สตรีนั้นยากแท้หยั่งถึง รักแล้วก็อาจเลิกรักได้ในพริบตา
แต่เขาอยากเป็นนกในกรงทองของเหนียงเหนียงไปชั่วชีวิต～
หนีอวี้เหิงยื่นจดหมายให้สายลับ “ต้องส่งจดหมายฉบับนี้ถึงมือเยว่เฮ่อกุยด้วยตนเองให้ได้”
ยิ่งไปกว่านั้น หากส่งข่าวความจริงให้เยว่เฮ่อกุยได้ก่อนติ้งชินอ๋องยกทัพบุกเมืองหลวงก็คงดีที่สุด