ทหารที่เก็บฎีกาเมื่อครู่กลับมาแล้ว เขาพบซองจดหมายที่สอดอยู่ในกองฎีกา
แต่หากไม่มีรับสั่งจากองค์รัชทายาท เขาก็ไม่กล้าเปิดจดหมาย
เขากำลังจะกลับไปรายงาน ทว่าเมื่อเข้าไปในค่ายทหารกลับไม่พบผู้ใด ทหารผู้นั้นชะงักไปครู่หนึ่ง จึงได้แต่สอดซองจดหมายกลับเข้าไปในลิ้นชักใต้โต๊ะ รอให้องค์รัชทายาทกลับมาแล้วค่อยตรวจดู
เยว่เฮ่อกุยพามู่หรงเย่มายังหน้าห้องขังที่คุมตัวสายลับไว้ พอดีกับที่รองแม่ทัพเดินเข้ามา
เยว่เฮ่อกุยถามด้วยสีหน้าเย็นชา “สายลับที่เจ้าจับมาเมื่อครู่อยู่ที่ใด พาตัวมาให้เราสอบปากคำด้วยตนเอง”
รองแม่ทัพชะงักไป “องค์ชาย ตอนสอบปากคำสายลับผู้นั้น เขาไม่ยอมสารภาพสิ่งใด กระหม่อมจึงสั่งให้คนลงทัณฑ์ แต่เขาทนไม่ไหวจนหมดสติ บัดนี้ยังไม่ฟื้นพ่ะย่ะค่ะ”
เยว่เฮ่อกุยเลิกคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
“พี่ใหญ่ส่งคนเช่นนี้มาได้อย่างไร ยังไม่ทันลงมือก็เป็นลมเสียแล้ว ช่างอ่อนแอเหลือเกิน เอาเถิด รอเขาฟื้นแล้วค่อยพาตัวมาให้เรา”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
ในเวลานั้น คนของเยว่เฮ่อกุยก็รีบเข้ามารายงาน “องค์ชาย คนของเราปิดกั้นเส้นทางทั้งหมดที่มุ่งสู่เมืองหลวงแล้ว และพบคนที่ขนส่งเสบียงให้คนขององค์ชายใหญ่พ่ะย่ะค่ะ”
แววตาเยว่เฮ่อกุยฉายความเหี้ยมเกรียม “ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใด จงเผาเสบียงเหล่านั้นให้หมด อีกทั้งเริ่มซุ่มโจมตีเส้นทางล่าถอยของติ้งชินอ๋องได้แล้ว ต้องสังหารติ้งชินอ๋องให้จงได้!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
เยว่เฮ่อกุยเงยหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีอันมืดดำ เมื่อจัดการเรื่องนี้สำเร็จ เขากับพี่ชายก็จะไร้คู่ต่อกรอีกต่อไป!
……
สามวันต่อมา เมื่อเสบียงขาดแคลน ศึกก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง
ครานี้ กองทัพประชิดนอกเมืองหลวงแล้ว!
กู้เว่ยหลันนำคนของตนกลับค่าย ทหารเทียนเฉาปะทะกับกองทัพยงมานานแล้ว และศึกครั้งนี้กองทัพยงสูญเสียอย่างหนัก!
เพราะน้ำในแม่น้ำตอนบนถูกวางยาพิษ ทหารจำนวนมากจึงหมดเรี่ยวแรง การโจมตีครั้งนี้นับเป็นความพ่ายแพ้ครั้งแรกของเหล่าทหารใต้บัญชาฉินเจา!
กู้เว่ยหลันยังขับไล่กองทัพยงออกไปนอกเมืองหลวงได้สำเร็จ
เมื่อข่าวแพร่กลับถึงเมืองหลวง ขุนนางหลายคนต่างกล่าวชื่นชมกู้เว่ยหลัน