เมื่อได้ยินคำของขันทีน้อย คิ้วกระบี่ของจวินเฉินอวี้ก็ขมวดเข้าหากัน
เขารู้ว่าแงม่วนเป็นคนใจดีมาแต่ไหนแต่ไร แม้เวินฟู่อันผู้เป็นบิดาจะไม่ได้ความ ทั้งยังปฏิบัติต่อนางอย่างเข้มงวดและไม่เคยทำหน้าที่บิดาให้สมบูรณ์ แต่แงม่วนใจกว้างนัก ในใจย่อมยังใส่ใจบิดาผู้นี้อยู่
เมื่อนึกถึงเรื่องโง่เขลาที่เวินฟู่อันทำ สีหน้าของจวินเฉินอวี้ก็เย็นชาลงโดยไม่รู้ตัว “ให้คนคุมตัวเวินฟู่อันไปขังไว้ในคุกก่อน อีกทั้งห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเด็ดขาด และห้ามให้ข่าวลือแพร่ไปถึงตำหนักเหยาหวา”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
จวินเฉินอวี้มิได้จากไป หากอยู่เฝ้าที่นี่ตลอด
หลังจากหนีอวี้เหิงนำยาต้มมาส่ง จวินเฉินอวี้ก็ป้อนยาให้เวินอวิ๋นเหมียนด้วยตนเอง
ร่างกายของเวินอวิ๋นเหมียนอ่อนแอมาโดยตลอด แน่นอนว่าอาการอ่อนแอนั้นมีทั้งจริงและแสร้งทำ
เวินอวิ๋นเหมียนฟื้นขึ้นมาครั้งหนึ่งกลางคัน เมื่อเห็นว่าจวินเฉินอวี้ยังอยู่ ทั้งยังให้เหล่านางกำนัลออกไปและเฝ้านางเพียงลำพัง ก็เอ่ยขึ้นว่า “ฮ่องเต้ วันนี้พระองค์ทรงเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก ราชวงศ์ก่อนคงมีเรื่องมากมายให้จัดการ ขุนนางทั้งหลายก็ยังรอพระองค์อยู่ อย่าทรงเฝ้าหม่อมฉันอยู่ที่นี่ตลอดเลยเพคะ”