ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องและฝนกระหน่ำ เวินเล่อเยียนคิดว่าตนคงฟังผิดไป “เขาพูดอะไร?! ขันทีน้อยผู้นั้นกล้าพูดจาเหลวไหลเช่นนี้ได้อย่างไร องค์ชายสามมาจากไหนกัน?”
นางกำนัลเองก็ชะงักงันไปเช่นกัน เมื่อครู่นางไปส่งอาหาร จึงพลาดเหตุการณ์ประสูติขององค์ชาย ครั้นหันกลับไปมอง ก็เห็นโคมวังสองดวงลอยขึ้นสู่ฟากฟ้าแต่ไกล!
“เป็นความจริง เป็นความจริง พระสนมหยวนเฟยประสูติพระโอรสและพระธิดาฝาแฝดแล้ว ดูสิ โคมวังสว่างขึ้นแล้ว!”
นางกำนัลเพิ่งนึกขึ้นได้ “เช่นนั้นฝนที่ตกลงมาหลังภัยแล้งยาวนาน ก็เป็นเพราะพระโอรสของพระสนมหยวนเฟยนี่เอง!”
เวินเล่อเยียนราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ นางลุกพรวดขึ้นอย่างคลุ้มคลั่ง “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร! นางจะประสูติพระโอรสได้อย่างไร!”
องค์ชายรองของนางสิ้นไปแล้ว เหตุใดจึงมีองค์ชายสามประสูติขึ้นมาอีก!
“พระโอรสของนางพิกลพิการใช่หรือไม่ ถูกคนทำร้ายใช่หรือไม่!”
นางกำนัลตกใจท่าทีคลุ้มคลั่งของเวินเล่อเยียน รีบถอยไปด้านหลัง “ฮ่องเต้ทรงปลดเจ้าแล้ว ยังกล้าพูดจาเหลวไหลอีกหรือ! รู้หรือไม่ว่าเสียงระฆังและกลองดังขึ้นแล้ว พระสนมหยวนเฟยมิได้เพียงประสูติพระโอรสและพระธิดาที่สมบูรณ์แข็งแรง ยังเป็นดาวมงคลที่นำพรมาให้ราษฎรทั่วหล้าอีกด้วย!”
เวินเล่อเยียนเบิกตากว้าง จ้องเขม็ง หน้าอกปั่นป่วนราวกับเลือดลมกำลังพลุ่งพล่าน นางพลันกุมอกแล้วล้มลงกับพื้น “ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ...”
ชะตาของนางไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ เหตุใดหลังจากแย่งโอสถให้กำเนิดบุตรของเวินอวิ๋นเหมียนมาแล้ว เวินอวิ๋นเหมียนยังคลอดบุตรได้อย่างราบรื่นเช่นนี้!