“เหนียงเหนียง องค์ชายใหญ่ทรงอาการไม่สู้ดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ วันนี้หลังจากรับตัวกลับมาจากตำหนักของไทเฮาเมื่อยามเที่ยงได้ไม่นาน องค์ชายใหญ่ก็เริ่มมีไข้ บัดนี้หมอหลวงมาถึงแล้ว แต่พระองค์ยังทรงชักกระตุกอยู่พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเสียนเฟยพลันเปลี่ยนไป นางรีบพาคนกลับไป “ต้องเป็นเพราะทรงถูกลมเย็น รีบไป กลับไปพร้อมกับข้า”
……
ยามค่ำ เวินอวิ๋นเหมียนกระสับกระส่ายอยู่ในเรือนหลาน นางหลับตาลงครู่หนึ่ง แม้ยังไม่ได้ข่าวที่หนีอวี้เหิงนำกลับมา แต่ก็กลับมาสงบเป็นปกติ แล้วเอ่ยสั่งอวิ๋นเฟยว่า “น้ำแกงโสมที่ต้มถวายฮ่องเต้เสร็จหรือยัง?”
อวิ๋นเฟยพยักหน้า “เสร็จแล้วเพคะ”
“ไปส่งให้ฮ่องเต้กับข้า”
อวิ๋นเฟยชะงัก ก่อนเอ่ยเสียงเบา “เหนียงเหนียงมิทรงกังวลเรื่องนอกวังหรือเพคะ เหตุใดเวลานี้ยังจะเสด็จไปพบฮ่องเต้อีก?”
“การเอาใจฮ่องเต้คือสิ่งสำคัญที่สุดของข้าเสมอ ต่อให้เกิดเรื่องใหญ่เพียงใด ก็สำคัญไม่เท่าฮ่องเต้”
เวินอวิ๋นเหมียนรู้ดีเสมอว่าตนควรทำสิ่งใดในเวลาใด และนางจะจดจำไว้เสมอว่าตนมีฐานะเป็นเฟยผิน
นางเข้าวังมาด้วยจุดประสงค์ใด นางไม่มีวันลืม
ต่อให้อารมณ์ครอบงำ นางก็ยังข่มใจผลักอารมณ์เหล่านั้นออกไปได้ รอจนลืมเลือนเสียก็พอ
บัดนี้จวินเฉินอวี้เพิ่งเกิดความรู้สึกผิดต่อนางอย่างลึกซึ้ง อีกทั้งยังสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างนางกับอวิ๋นเจี้ยน เวินอวิ๋นเหมียนจึงยิ่งต้องรักษาความรู้สึกผิดที่ฮ่องเต้มีต่อนางเอาไว้
มิฉะนั้น เส้นทางนี้ย่อมไปได้ไม่ไกล
“ฮ่องเต้ทรงรักใคร่เหนียงเหนียงเพียงนี้ เหนียงเหนียงจะเรียกว่าเอาใจฮ่องเต้ได้อย่างไร เห็นชัดว่าฮ่องเต้ทรงรักเหนียงเหนียงต่างหากเพคะ”