ฉือจินหลุบตาลงต่ำอย่างลึกล้ำ แม้มีผ้าคลุมหน้า แต่ก็ยังเห็นมุมปากที่ยกขึ้น
จวินเฉินอวี้ยื่นมือปลดผ้าคลุมหน้าของนาง เผยให้เห็นใบหน้าเย็นชางดงาม ทุกครั้งที่ได้เห็นใบหน้านี้ หัวใจของจวินเฉินอวี้มักเต้นช้าลงไปครึ่งจังหวะโดยไม่รู้ตัว
เขารู้ดีว่าสตรีตรงหน้าไม่ใช่ซวงเสวี่ยของเขา ทว่าด้วยใบหน้าที่เหมือนกันนี้ กลับทำให้เขามองข้ามทุกสิ่งไปได้
ทุกอากัปกิริยาและรอยยิ้มของนาง ล้วนเหมือนซวงเสวี่ยไม่มีผิด
ฉือจินยิ้มพลางคลี่ยิ้มบางๆ “ฮ่องเต้ดีกับหม่อมฉันถึงเพียงนี้ ไม่กลัวเหนียงเหนียงในวังจะหึงหวงหรือเพคะ?”
ดวงเนตรหงส์ของจวินเฉินอวี้หรี่ลงเล็กน้อย มือเรียวยาวลูบไล้ใบหน้าของนาง “พวกนางจะเทียบเจ้าได้อย่างไร”
“แล้วพระสนมหยวนเฟยเล่า?” ฉือจินเอียงหน้ามองจวินเฉินอวี้พร้อมรอยยิ้ม
หว่างคิ้วของจวินเฉินอวี้พลันขมวดเข้าหากัน
เขาไม่เคยคิดถึงคำถามนี้มาก่อน
เขารักแงม่วน และคิดว่าแงม่วนเป็นสตรีที่เขาห่วงใยที่สุด ทว่าอย่างไรแงม่วนก็ไม่อาจเทียบซวงเสวี่ย ผู้ที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบได้
แต่เขาไม่อยากตอบคำถามนี้ “เราจะสอนเจ้าวาดภาพ”