เมื่อคืนฉินผินพักอยู่ที่ตำหนักเฉาหยาง หลังนางกลับไปแล้ว จวินเฉินอวี้ก็เสด็จไปว่าราชการ
เนื่องจากเมื่อคืนมีรายงานด่วนจากชายแดน วันนี้ฮ่องเต้จึงเรียกขุนนางเหล่านั้นเข้าเฝ้าล่วงหน้า
ฉินเจาย่อมอยู่ในหมู่คนเหล่านั้นด้วย
แม้ยามนี้จวินเฉินอวี้จะระแวงฉินเจา แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นขุนนางกับฮ่องเต้
ก่อนจะกำจัดฉินเจาได้อย่างสิ้นซาก ยังต้องรักษาฉากหน้าให้ดูเหมาะสม
หลังเลิกประชุมขุนนาง ก่อนจวินเฉินอวี้จะเสด็จถึงตำหนักไท่เหอ มีขุนนางหลายคนมาถึงก่อนแล้ว พวกเขาคอยรับเสด็จฮ่องเต้อยู่ที่นี่ เพื่อหารือกิจการบ้านเมืองต่อจากนี้
ฉินเจายืนอยู่ด้านหน้า ขุนนางทั้งหลายยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่เบื้องหลังเขา
ขณะที่ขันทีน้อยกำลังจะถวายชา เขาเดินผ่านฉินเจาแล้วเผลอชนเข้ากับอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ
ถ้วยชาร่วงลงพื้นแตกกระจายทันที เหล่าขุนนางพากันกลั้นหายใจ ก่อนรีบเงยหน้ามองฉินเจาที่อยู่ข้างกาย
สีหน้าฉินเจาพลันมืดครึ้ม เขาเป็นคนรักความสะอาดอย่างยิ่ง ไม่ว่าสิ่งใดเปื้อนอาภรณ์ก็ล้วนทำให้เขารังเกียจ
เมื่อเห็นน้ำชาซึมเปื้อนอาภรณ์ตรงเอว คิ้วของฉินเจาก็ขมวดเป็นปม
ขันทีน้อยตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รีบคุกเข่าโขกศีรษะขออภัย «ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต ข้าน้อยตาถั่วเอง เผลอชนท่านอ๋องเข้า ขอท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ!»
เหล่าขุนนางต่างคิดว่าท่านอ๋องคงสั่งให้คนฆ่าขันทีน้อยผู้นี้เสียตรงนั้น ต่อให้เป็นขันทีที่รับใช้ใกล้ชิดฮ่องเต้ ก็ยังไม่อยู่ในสายตาของขุนนางผู้กุมอำนาจคนนี้ เพราะผู้ที่กำราบเขาได้มีเพียงฮ่องเต้เท่านั้น