ราตรีมืดมิดปกคลุมทั่วฟ้า เวินอวิ๋นเหมียนเพิ่งกลับถึงตำหนักเหยาหวาได้ไม่นาน เมฆทั้งสี่ก็กลับมาแล้ว
“นายหญิง โจวกุ้ยเหรินไปตำหนักฉางหนิงจริงเจ้าค่ะ อีกทั้งบ่าวยังได้ยินนางกับเยวี่ยผินวางแผนกันด้วย”
ได้ยินเมฆน้อยกล่าวเช่นนี้ เวินอวิ๋นเหมียนก็ยกมุมปากขึ้นอย่างเชื่องช้า จากนั้นเมฆน้อยจึงเล่าถ้อยคำที่ตนได้ยินมาให้เวินอวิ๋นเหมียนฟัง
เวินอวิ๋นเหมียนเลิกคิ้ว “ดูท่าพรุ่งนี้เช้าคงมีเรื่องสนุกให้ชมแล้ว”
……
วันรุ่งขึ้น
เรื่องที่เวินอวิ๋นเหมียนถูกหมางเมินแพร่สะพัดไปทั่ววัง บัดนี้กุ้ยเฟยไม่ได้รับความโปรดปราน ย่อมสูญเสียบารมีเช่นแต่ก่อน
ยังดีที่เวินอวิ๋นเหมียนยังคงเป็นกุ้ยเฟย แม้ยังมิได้ประกอบพิธีแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าประจบผู้สูงศักดิ์แล้วเหยียบย่ำผู้ต่ำต้อย หรือเย็นชาต่อตำหนักเหยาหวา
เวินอวิ๋นเหมียนพาอวิ๋นหย่างกับอวิ๋นเฟยไปเดินเล่นในอุทยานหลวง ก็เพื่อเปิดโอกาสให้คนเหล่านั้น
ยามนั้น เวินอวิ๋นเหมียนเพิ่งเดินไปถึง ก็เห็นร่างหนึ่งในชุดสีเหลืองสว่างอยู่เบื้องหน้า
จวินเฉินอวี้สวมฉลองพระองค์มังกร รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม เย็นชาและสูงศักดิ์ เขาก็อยู่ในอุทยานหลวงเช่นกัน ทว่ามากับเยวี่ยผิน
เยวี่ยผินสวมกระโปรงสีเหลืองอ่อนละมุน ดูอ่อนโยนชวนมอง
เวินอวิ๋นเหมียนถอยหลังครึ่งก้าว ก่อนค้อมกายถวายคำนับอย่างนอบน้อม “หม่อมฉันถวายบังคมฮ่องเต้”
เยวี่ยผินก็แสร้งค้อมกายถวายคำนับเช่นกัน “หม่อมฉันถวายคำนับกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง”
เยวี่ยผินมองเวินอวิ๋นเหมียน พลางยกมุมปากขึ้น มือหนึ่งกุมไหล่ของตนอย่างอ่อนแอแล้วกล่าวว่า “พี่หญิง วันนี้ฮ่องเต้มีราชกิจต้องจัดการ ทว่าทรงทราบว่าน้องหญิงบาดเจ็บ เกรงว่าน้องหญิงออกมาเพียงลำพังแล้วจะได้รับบาดเจ็บ จึงเสด็จมาเป็นเพื่อนโดยเฉพาะ พี่หญิงอย่าเข้าใจผิดไปเลย”
เวินอวิ๋นเหมียนยิ้มบาง ๆ เหลือบมองจวินเฉินอวี้ที่นิ่งขรึมและเย็นชา ก่อนกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “น้องหญิงพูดล้อเล่นแล้ว ฮ่องเต้โปรดปรานผู้ใดก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว เปิ่นกงจะเข้าใจผิดได้อย่างไร”