“ในเมื่อเจ้าบอกว่านี่เป็นของติ้งชินอ๋อง เช่นนั้นเปิ่นกงขอถาม เหตุใดเปิ่นกงถึงไม่ให้คนสนิทอย่างอวิ๋นหย่างกับอวิ๋นเฟยนำสายคาดเอวเส้นนี้ออกไปส่ง แต่กลับเลือกเจ้า?”
“เปิ่นกงจำได้ว่าเจ้าเพิ่งเข้าวังมาได้ไม่นาน ไม่คุ้นเคยกับผู้คนและสถานที่เช่นนี้ แล้วจะส่งของออกไปได้สำเร็จได้อย่างไร?”
“อีกอย่าง เจ้าเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง เปิ่นกงจะบอกเรื่องใหญ่เช่นการลักลอบคบชู้แก่เจ้าอย่างหมดเปลือก ทั้งยังบอกด้วยว่าเป็นชายคนใดได้อย่างไร?”
“ก็เหมือนตอนนี้ คนอื่นเพียงถามเจ้าเบา ๆ ประโยคเดียว เจ้าก็สารภาพชื่อชายผู้นั้นออกมาแล้ว เจ้าคิดว่าเปิ่นกงจะโง่ถึงเพียงนั้นหรือ?”
อวิ๋นหย่างกล่าวเสียงเย็น “ทุกเรื่องของเหนียงเหนียง ล้วนเป็นข้ากับอวิ๋นเฟยที่ลงมือทำ เรื่องลับส่วนตัวเช่นนี้ย่อมไม่มีทางบอกคนนอก”
“แล้วเจ้าก็เอาแต่ยืนกรานว่าสายคาดเอวเส้นนี้เป็นของติ้งชินอ๋อง ท้ายที่สุดกลับนำสายคาดเอวปลอมมาให้ เจ้ามีจุดประสงค์เช่นนี้ ชวนให้สงสัยยิ่งนัก!”
เวยเอ๋อร์ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นมีสีหน้าหวาดหวั่น นางเงยหน้ามองคนรอบข้าง ก่อนจะกล่าวตะกุกตะกัก “เป็นเพราะเหนียงเหนียงทรงไว้วางใจบ่าว จึงบอกเรื่องนี้แก่บ่าว มิฉะนั้นบ่าวเพิ่งเข้าวังมา จะรู้จักติ้งชินอ๋องได้อย่างไรเพคะ”
“อีกอย่าง หากสายคาดเอวเส้นนี้ไม่ได้มาจากเหนียงเหนียง บ่าวเป็นเพียงคนต่ำต้อย ไร้ทั้งอำนาจและเส้นสาย จะทำของที่เหมือนสายคาดเอวของท่านอ๋องขึ้นมาได้อย่างไรเพคะ?”