ฉินเจาเห็นเวินอวิ๋นเหมียนก่อนเป็นคนแรก นัยน์ตาเย็นเยียบของเขาหรี่ลง เดิมทีคิดว่าเมื่ออยู่ในวัง นางคงทำเป็นมองไม่เห็นเขา คาดไม่ถึงว่านางกลับเร่งฝีเท้ามาทางนี้
ตุบตับ ตุบตับ
ฉินเจาผู้ผ่านการเข่นฆ่าจนก้าวออกมาจากกองซากศพ ยามนี้เมื่อเห็นเวินอวิ๋นเหมียนในชุดกระโปรงสีชมพูเมฆอ่อนอันอ่อนหวานเดินมาหา หัวใจกลับเต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ฉินเจากำกระบี่ที่เหน็บอยู่แน่น แล้วเร่งฝีเท้าเดินไปหานางเช่นกัน
หากเส้นทางนี้มีสิบก้าว เขายินดีเดินไปเก้าก้าว ขอเพียงเหมียนเหมียนยืนรออยู่ที่เดิม ให้เขาเป็นฝ่ายมารักนางก็พอ
ทว่าเวินอวิ๋นเหมียนยังคงสงบลงได้อย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความหวาดกลัวอย่างยิ่ง
ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากตำหนักไท่เหอ เสิ่นเยี่ยนเป็นคนสนิทของจวินเฉินอวี้ หากเขาเห็นนางกับฉินเจาใกล้ชิดกันเกินไป เรื่องนี้ย่อมถึงพระกรรณฮ่องเต้แน่
อำนาจจักรพรรดิอยู่เหนือสิ่งอื่นใด ทั้งความระแวงยังชวนให้เกิดความสงสัยขึ้นมาได้ เพียงจวินเฉินอวี้เกิดเคลือบแคลง เขาย่อมต้องสืบหาความจริงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
นางไม่มีความกล้าพอจะท้าทายความอดทนของฮ่องเต้
เวินอวิ๋นเหมียนจึงหยุดฝีเท้าทันที
ประจวบเหมาะกับที่อวิ๋นเฟยเร่งรีบมาจากทางเดินในวัง เวินอวิ๋นเหมียนดวงตาเป็นประกาย แสร้งทำเป็นสงบนิ่งแล้วเดินไปทางนั้น
ในสายตาคนนอก นางเพียงกำลังไปพบอวิ๋นเฟยเท่านั้น
ฉินเจาชะงักไปเล็กน้อยด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะเข้าใจความหมายของนาง เขายังคงให้ความร่วมมือ ยกมือคารวะแล้วกล่าวว่า «กระหม่อมถวายบังคมพระสนมเหวี่ยน»
เสิ่นเยี่ยนตกตะลึง เขาไม่เคยเห็นผู้ใดนอกจากฮ่องเต้ที่ทำให้ติ้งชินอ๋องยอมคารวะได้
เวินอวิ๋นเหมียนพยักหน้าเล็กน้อย