โหลวฝู่เฉินเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง ฝักดาบทหารกระแทกขาโต๊ะเสียงดัง “ได้ยินว่าคุณหลินเพิ่งบริจาคเงินสร้างโบสถ์หรือ? น่าเสียดายที่ทหารของผมไม่เชื่อในพระเจ้า พวกเขาเชื่อแค่คอนกรีตเสริมเหล็กที่กันกระสุนได้เท่านั้น”
บรรยากาศในโถงนกยูงพลันอึมครึมลง หลิน เจ้าของโรงงานยางหนานหยาง กับกรรมการเฉินแห่งธนาคารหย่งเฟิงต่างหน้าตึงขึ้นมาทันที
เดิมทีทั้งสองตกลงกันไว้แล้วว่า ไม่ว่าผู้บัญชาการทหารจะมาพูดอะไร พวกเขาก็จะไม่บริจาคเงินเด็ดขาด
แต่เมื่อเห็นท่าทีแข็งกร้าวของผู้บัญชาการทหาร ดูท่าว่าวันนี้คงเลี่ยงการบริจาคเงินไม่ได้แล้ว
……
เมื่อเทียบกับบรรยากาศหนักอึ้งในโถงนกยูง ชั้นล่างกลับครึกครื้นและกลมเกลียวกันเป็นอย่างดี
เสียงดนตรีดังไม่ขาดสาย มีผู้คนเต้นรำอยู่บนฟลอร์ไม่หยุด
หลิ่วอีอี บุตรสาวของกรมศุลกากรใหญ่ ยิ้มพลางกล่าวว่า “คุณหนูเจิ้ง ชุดกระโปรงตะวันตกที่คุณใส่ดูทันสมัยจริง ๆ! ดูเก๋ไก๋มากเลย!”
หยุนอี้ได้ยินเสียงดังของผู้หญิงคนนั้น จึงหันไปมองโดยไม่รู้ตัว เห็นผู้หญิงสี่ห้าคนที่แต่งตัวฉูดฉาดกำลังรวมกลุ่มพูดคุยกันอยู่ด้านหลัง
พวกเธอขยับตัวตามจังหวะเพลงอย่างสบาย ๆ ไปพลางอวดกระโปรงตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมา ยกชายกระโปรงขึ้นแล้วหมุนเป็นวง
เธอเหลือบมองกระโปรงตะวันตกตัวที่พวกนั้นชมแล้วขมวดคิ้ว สวยตรงไหนกัน? แต่งตัวเหมือนกล่องของขวัญไม่มีผิด…
ขณะที่หยุนอี้มองพวกเธอ พวกเธอก็กำลังพิจารณาหยุนอี้อยู่เช่นกัน