เมื่อเข้าไปในห้องรับรองใหญ่ โหลวฝู่เฉินเกี่ยวขาข้างหนึ่งปิดประตู ก่อนจะวางหยุนอี้ลงบนเปียโน
หยุนอี้มองไปรอบห้องกว้างขวางที่มีทั้งโซฟา โต๊ะกลาง และเคาน์เตอร์วางเครื่องดื่ม...โหลวฝู่เฉินจะวางเธอไว้ตรงไหนก็ได้แท้ ๆ แต่กลับเลือกวางไว้บนเปียโนเสียอย่างนั้น?
โหลวฝู่เฉินเหมือนจะมองออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เขาพลางปลดเครื่องแบบทหารบนตัวพลางกล่าวว่า “เปียโนหลังนี้เป็นของใหม่ เพิ่งส่งเข้ามา ของที่นำเข้ามาใหม่ พ่อบ้านจะต้องฆ่าเชื้อทุกชิ้น”
“เพราะฉะนั้น ในห้องนี้เปียโนหลังนี้สะอาดที่สุด”
เปียโนแกรนด์มีขนาดใหญ่มาก หยุนอี้ไม่เคยคิดเลยว่าโหลวฝู่เฉินจะทำเรื่องอย่างนั้น...บนเปียโนหลังนี้
กับเธอ...
...
ถึงจะรู้ว่าเดี๋ยวคงมีคนเข้ามาทำความสะอาด และค่าจ้างที่ตระกูลโหลวจ่ายให้คนรับใช้ในคฤหาสน์ก็สูงกว่าที่อื่นถึงสิบเท่า
แต่เธอก็ยังคิดว่าต่อไปคงไม่อาจมองเปียโนหลังนี้ได้อย่างปกติอีกแล้ว
...
สองชั่วโมงต่อมา โหลวฝู่เฉินอุ้มเธอไปอาบน้ำที่ห้องน้ำชั้นหนึ่ง หลังจากทั้งคู่เปลี่ยนเสื้อผ้าก็ออกจากคฤหาสน์ ขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังค่ายพยาบาล
ทางตะวันตกเฉียงเหนือมีโจรและการก่อจลาจลอยู่บ่อยครั้ง กองรักษาการณ์ใต้บังคับบัญชาของโหลวฝู่เฉินต้องออกไปคุ้มครองประชาชนเป็นประจำ ทุกวันจึงมีผู้บาดเจ็บ
กลิ่นคาวเลือดปนกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเช่ือฟุ้งไปทั่วค่ายพยาบาล หยุนอี้ยืนอยู่กลางค่าย พอเห็นว่าหมอและพยาบาลทำงานกันไม่ทันก็เข้าไปช่วย
หลังจากจัดการบาดแผลและพันผ้าพันแผลให้ผู้บาดเจ็บทุกคนเรียบร้อยแล้ว โหลวฝู่เฉินเห็นเธอขมวดคิ้วมาตลอด จึงเอ่ยถามว่า “มีอะไรอยากพูดหรือ?”