พ่อบ้านรีบยกมือปิดตาแล้วหันหลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว: แย่แล้ว แย่แล้ว!
ริมฝีปากของหยุนอี้ถูกเขาดูดจนชา รู้สึกเหมือนทั้งริมฝีปากและลิ้นไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป “โหลว...ฝู่เฉิน...”
โหลวฝู่เฉินพูดเสียงอู้อี้ “จูบที่มีรสช็อกโกแลต”
ยามโหลวฝู่เฉินผละริมฝีปากออก เส้นใยบางเบาสีเงินก็ยืดตามออกมา เจือกลิ่นหอมเข้มข้นของดาร์กช็อกโกแลต
แก้มของหยุนอี้แดงระเรื่อ ลมหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่ถูกดูดจนแดงชุ่มฉ่ำยังหลงเหลือร่องรอยแรงสัมผัสอันเอาแต่ใจและอ้อยอิ่งของเขา
“คุณ...คุณนี่มันคนพาล...พ่อบ้านยังอยู่ตรงนี้นะ อย่าทำต่อหน้าคนอื่นสิ!”
“คนอื่นเห็นหมดแล้ว ต่อไปฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ? คราวหน้าต้องเจอพ่อบ้านกับคนอื่น ๆ อีก จะกระอักกระอ่วนแค่ไหนกัน!”
โหลวฝู่เฉินหัวเราะเสียงต่ำ ใช้นิ้วหัวแม่มือปาดคราบช็อกโกแลตที่กำลังละลายตรงมุมปากเธอ ดวงตาหม่นลึก ราวกับสัตว์ร้ายที่ซุ่มรอเหยื่อได้ลิ้มรสหวานล้ำจนติดใจและยังไม่รู้จักพอ
“กลัวอะไร?”
“อืม หวานจริง ๆ”
“พ่อบ้านไปนานแล้ว แก้มบางของอี้เอ๋อร์นี่ช่างบางเสียจริง แค่นี้ก็เขินแล้วหรือ?”
เสียงของเขาแหบพร่า ทว่าสายตายังคงทอดมองใบหน้าเธออย่างไม่วางตา ราวกับกำลังบอกว่า สิ่งที่เย้ายวนยิ่งกว่าช็อกโกแลตก็คือเธอ
เขาไม่พอใจกับความหวานชื่นที่ได้ลิ้มลองเพียงผิวเผินอีกต่อไป แขนออกแรงฉับพลัน อุ้มหยุนอี้ขึ้นแนบอกได้อย่างง่ายดาย
ร่างกายลอยขึ้นจากพื้นกะทันหัน หยุนอี้หลุดเสียงร้องเบา ๆ ก่อนจะโอบคอเขาไว้โดยไม่รู้ตัว “โหลวฝู่เฉิน! คุณจะทำอะไร?”