หลิงเย่าคลายสีหน้าลง ก่อนพูดกับหลวนฉี่ว่า “หลวนฉี่ นายก็ไม่เด็กแล้วนะ ถึงเวลาหาแฟนได้แล้ว”
หลวนฉี่ชะงัก “นายหมายความว่ายังไง? ตอนนั้นเราไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอว่าจะเป็นเพื่อนซี้โสดไปตลอดชีวิต พอแก่ตัวลง เราก็จะซื้อบ้านพักคนชราสักแห่งด้วยกัน แล้วไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่นั่นไง”
“ถ้าไปกันสองคน อย่างน้อยก็ไม่โดนผู้ดูแลรังแกด้วย!”
หลิงเย่ายกมือนวดต้นคอ “ฉันเคยพูดแบบนั้นด้วยเหรอ? ทำไมจำไม่ได้เลยล่ะ”
ตอนนี้เขามีหยุนอี้แล้ว จะยังเป็นเพื่อนซี้โสดกับหลวนฉี่ต่อไปได้ยังไง?
เมื่อมีสาวงามอยู่ตรงหน้า เขาจะทำให้หยุนอี้เสียใจไม่ได้ ก็ต้องยอมผิดคำสัญญากับเพื่อนซี้แทนแล้วล่ะ
หลวนฉี่ทำหน้าเหมือนถูกทอดทิ้ง “นายมันคนไร้หัวใจ ไอ้คนทรยศ!”
หลิงเย่าส่ายหน้าอย่างจนใจ “นายยังไม่เจอคนที่ชอบเหรอ? นายก็ควรหาแฟนสักคนได้แล้ว”
หลวนฉี่ส่ายหน้า “ถ้าฉันเจอคนที่ชอบ ฉันจะซื้อดอกไม้ช่อหนึ่งไปสารภาพรักกับเธอ แล้วก็ไปกินข้าวด้วยกันทุกวัน อยู่ด้วยกันตลอดเวลา”
“ต้องซื้อดอกไม้ไปสารภาพรักด้วยเหรอ?”
หลวนฉี่พยักหน้า ก่อนมองหลิงเย่าด้วยความสงสัย “ใช่สิ ตอนนายสารภาพรักไม่ได้ซื้อดอกไม้ไปให้เธอเหรอ?”
หลิงเย่าขมวดคิ้ว “ให้ดอกไม้?”
หลวนฉี่มองเขาอย่างประหลาดใจ “ใช่น่ะสิ ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ชอบดอกไม้หรอก”
ก่อนหน้านี้หลวนฉี่คิดว่าที่หลิงเย่าไม่มีแฟน เพราะเขาทำท่าดุร้ายใส่ทุกคน แต่ตอนนี้ดูท่าแล้ว นอกจากจะขี้โมโห เขายังไม่รู้จักวิธีจีบสาวเอาเสียเลย
หลวนฉี่พูดต่อ “อีกอย่าง ความรักที่จริงจังเป็นเรื่องเป็นราวก็เริ่มจากดอกไม้ช่อหนึ่งกับการสารภาพรักอย่างเป็นทางการ ไม่อย่างนั้นก็เป็นแค่คนคุยคลุมเครือกันเท่านั้น”
หลิงเย่าชะงัก “คนคุยคลุมเครือเหรอ? ฉันบอกเธอแล้วว่า ตั้งแต่เมื่อวานเธอเป็นแฟนฉัน”
หลวนฉี่จ้องหลิงเย่า ก่อนจะหัวเราะเสียงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขามองอีกฝ่ายราวกับกำลังมองคนโง่ “ไม่จริงน่า นายประกาศฝ่ายเดียว บอกเธอฝ่ายเดียวเนี่ยนะ?”