หญิงสาวในอ้อมแขนไม่พูดอะไร หลิงเย่าจึงหลับตาลงอย่างยอมจำนน ดูท่าเรื่องนั้นคงต้องรอพรุ่งนี้แล้วค่อยทำ
……
เช้าวันถัดมา
เมื่อตื่นขึ้น หลิงเย่าก็พบว่าหยุนอี้ยังคงกอดเขาแน่น
หลิงเย่าคิดในใจ: เธอ...ชอบฉันจริง ๆ เหรอ?
ไม่อย่างนั้นทำไมกอดเขาตลอดทั้งคืนโดยไม่ยอมปล่อยเลยสักนิด?
แขนกับขาของหลิงเย่าชาไปหมดเพราะถูกทับ เขาคิดจะลุกขึ้น แต่พลันพบว่าหยุนอี้กอดเขาแน่นเหลือเกิน
หลิงเย่าตบไหล่เธอเบา ๆ แต่เธอไม่มีปฏิกิริยา เขาก้มลงจูบหน้าผากและริมฝีปากของเธอ หยุนอี้ถึงได้คลายอ้อมแขนลงเล็กน้อย
หลิงเย่าเปิดผ้าห่มแล้วลงจากเตียง ก่อนจะห่มผ้าให้เธอใหม่ จากนั้นก็เรียกป้ามาทำอาหารเช้าที่บ้าน
เขาไม่รู้ว่าหยุนอี้ชอบกินอะไร มื้อกลางวันจะกินแฮมเบอร์เกอร์ ไก่ทอด หรือเฟรนช์ฟรายส์ก็ได้ แต่มื้อเช้าควรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นบ้าง จึงให้ป้าทำเสี่ยวหลงเปาไส้น้ำกับเกี๊ยวกุ้งสด...
พอป้าทำเสร็จ หลิงเย่าก็เรียกเธอให้ตื่นมากินข้าว «หยุน...อี้ ตื่นมากินข้าวได้แล้ว»
คนบนเตียงไม่มีปฏิกิริยา
เมื่อคืนเขาเรียกเธอว่าอะไรนะ?
เหมือนจะเรียกเธอว่าเด็กดี เขากระแอมเบา ๆ «เด็กดี ตื่นมากินข้าวเร็ว...»
พูดจบ หลิงเย่าก็ตกใจตัวเอง น้ำเสียงกับท่วงทำนองเมื่อครู่นี้มันอะไรกัน?!
ทำไมฟังเหมือนกำลังกล่อมเด็กเลย?
เขาเป็นนักมวย เป็นชายชาตรีแท้ ๆ ทำไมน้ำเสียงถึงอ่อนโยน แถมยัง...หวานหยดย้อยอีกด้วย?!
หยุนอี้ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ แล้วกางแขนออก «สว่างแล้วเหรอ...หิวจัง...อาเย่า ฉันไม่มีแรงไปทั้งตัว อุ้มฉันลงจากเตียงหน่อย»