ราตรีค่อย ๆ ล่วงเข้าสู่ความมืดมิด สายลมยามค่ำพัดม่านโปร่งให้ไหวพลิ้ว ระลอกคลื่นบางเบาราวผิวน้ำ ม่านผืนงามค่อย ๆ ปิดเข้าหากันราวกับปีกจักจั่นที่หุบลง พู่ตรงมุมม่านสั่นไหวแผ่วเบา ประหนึ่งต้นไมยราบที่ถูกปลุกให้ตื่นจากความสงบ
เสียงครางทุ้มต่ำแปลกหูดังต่อเนื่องกันจากลำคอของเขา
หลิงเย่าไม่เคยสัมผัสความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน จึงไม่รู้ว่าควรอธิบายอย่างไร เขารู้สึกราวกับทั้งร่างลอยขึ้นไปบนฟ้า
ประหนึ่งภูเขาไฟที่เงียบงันอยู่ในร่างพลันปะทุ ความสุขสมดุจลาวาไหลทะลักไปตามเส้นประสาท กระจายไปทั่วร่าง จนเหตุผล ความสงสัย และการควบคุมตนเองแตกสลายเป็นผุยผง
ความรู้สึกนี้ทำให้เขาตื่นเต้นและล่องลอยยิ่งกว่าตอนชกคู่ต่อสู้จนล้มลงบนเวทีตอนแข่งขันมวย ยิ่งกว่าตอนเห็นเลือดไอออกจากปากอีกฝ่าย และยิ่งกว่าตอนยืนรับรางวัลแชมป์บนแท่น
เขาเป็นนักมวย เวลาหงุดหงิดอยู่ตามลำพัง เขาก็ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ แต่ไม่เคยเมามายเลยสักครั้ง ทว่าวันนี้กลับรู้สึกราวกับกำลังจะเมาหลับอยู่บนเรือนร่างของเธอ สมองว่างเปล่า มีเพียงคำสองคำวนซ้ำอยู่ในหัว
“ต้องการเธอ ต้องการเธอ…”
ต่อมา เมื่อความอิ่มเอมใจระลอกใหญ่ถาโถมเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า คำสองคำนั้นก็กลายเป็นสี่คำ
“ทำให้เธอมีความสุข ทำให้เธอมีความสุข…”
……
ระบบ: “ค่าความชื่นชอบที่เป้าหมายภารกิจมีต่อโฮสต์เพิ่มขึ้นถึง 99 เปอร์เซ็นต์แล้ว!”
อะไรนะ?
99 เปอร์เซ็นต์?!
หยุนอี้แทบไม่เหลือสติอยู่ใต้ร่างของหลิงเย่า พอได้ยินเสียงระบบ ดวงตาพร่ามัวก็กลับมาแจ่มใสชั่วครู่ ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เร็วขนาดนี้เลยเหรอ? เจ้าระบบก็ไม่เห็นบอกเลยว่าหลิงเย่าเป็นพวกคลั่งรักนี่นา?!