บทที่ 53 ตุ๊กตาวิญญาณเกรี้ยว หลอกลวงจนกลายเป็นจริง!
เธอขุดอยู่นานกว่าสองชั่วโมงเต็ม จนเหนื่อยหอบ มือทั้งสองข้างพองเป็นตุ่มเลือด ถึงเพิ่งขุดหินสังหารโลหิตคุณภาพต่ำได้สองก้อนอย่างทุลักทุเล
“ให้ตายสิ! ต้องขุดให้ได้วันละห้าสิบก้อน แบบนี้จะทำสำเร็จได้ยังไง?” แคทเธอรีนปาดเหงื่อบนหน้าผาก ในใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ขณะที่เธอกำลังจะเปลี่ยนไปขุดต่อที่อื่น บริเวณมุมเลี้ยวด้านหน้าก็ปรากฏภาพชวนให้ตื่นตะลึงขึ้นมา
ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดทาสเหมืองเช่นเดียวกัน เนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเลือด นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น
ร่างกายท่อนล่างของเขาถูกก้อนหินยักษ์หนักหลายร้อยจินกดทับเอาไว้แน่น ขาทั้งสองข้างบิดงอผิดรูป เห็นได้ชัดว่าถูกทับจนหักแล้ว
“ช่วย... ช่วยฉันด้วย...”
เมื่อทาสเหมืองคนนั้นเห็นแคทเธอรีน ก็ราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตไว้ได้ เขายื่นมือเปื้อนเลือดออกมา วิงวอนด้วยเสียงอ่อนแรงว่า “คนใจดี ขอร้องล่ะ ช่วยยกหินออกให้ฉันที ขอแค่คุณช่วยชีวิตฉันไว้ ฉัน... ฉันจะยกหินสังหารโลหิตทั้งหมดที่ขุดได้วันนี้ให้คุณเป็นการตอบแทน!”
เมื่อได้ยินข้อเสนอว่าจะยกหินสังหารโลหิตทั้งหมดให้ ดวงตาของแคทเธอรีนก็สว่างวาบขึ้นมาทันที
แม้ในใจของเธอจะเกิดความระแวดระวังขึ้นมาโดยสัญชาตญาณอยู่บ้าง
ถึงอย่างไร ก่อนหน้านี้ในทุ่งร้างนิรันดร์ เธอก็เคยเห็นความเจ้าเล่ห์ของสิ่งลึกลับมาแล้ว
แต่ในจิตใต้สำนึกของเธอ ตอนนี้ได้เข้าสู่ดันเจียนของระบบที่ว่านั่นแล้ว ในเมื่อเป็นดันเจียน คนที่ปรากฏตัวขึ้นมาก็น่าจะเป็นเอ็นพีซีที่มีหน้าที่ดำเนินเรื่องไม่ใช่หรือ?