บทที่ 54 มองทะลุการปลอมตัว เซียวฟานกลายเป็นทาสยา!
ขณะที่นางเดินไปถึงขอบหลุมเหมืองที่ถล่มแห่งหนึ่ง
จู่ ๆ มือเปื้อนโคลนตมข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาจากกองหินเบื้องหน้า
ร่างท่อนล่างของทาสเหมืองคนหนึ่งถูกฝังอยู่ใต้กองหินหนักอึ้ง เหลือเพียงท่อนบนที่พอจะโผล่ออกมาได้อย่างทุลักทุเล
“ช่วย... ช่วยด้วย...”
เมื่อทาสเหมืองคนนั้นเห็นลู่เสวี่ยเหยา ดวงตาก็พลันฉายแววปรารถนาจะมีชีวิตรอดอย่างแรงกล้า “ศิษย์น้อง ข้าเจอเหตุเหมืองถล่ม ขาถูกหินทับไว้! ขอร้องล่ะ ช่วยข้าที ขอแค่เจ้าดึงข้าออกมาได้ หินสังหารโลหิตทั้งหมดที่ข้ามีจะยกให้เจ้า!”
ภาพนี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดของประเทศมังกรที่เพิ่งแวะไปดูห้องถ่ายทอดสดของจักรวรรดิดวงอาทิตย์ไม่ลับเมื่อครู่ เห็นจุดเริ่มต้นที่คล้ายคลึงกันก็พากันฮือฮาขึ้นมาทันที
“เฮ้ย! ท่าเดิมอีกแล้ว!”
“เสวี่ยเหยา อย่าเชื่อมันเด็ดขาด! ผู้ถูกสวรรค์เลือกสาวเจ้าของสัตว์เลี้ยงลึกลับสีม่วงจากจักรวรรดิดวงอาทิตย์ไม่ลับนั่น ก็เพราะหลงเชื่อกลอุบายแบบนี้ ถึงถูกทุบเละเป็นเนื้อบดและตกรอบไปเมื่อครู่นี้!”
“แค่เชื่อมันก็จะกระตุ้นกฎสังหารที่ต้องตายแน่ แถมมันยังสะกดจิตตัวเองเพื่อฟื้นฟูบาดแผลได้ไม่รู้จบอีกด้วย ช่างเป็นตัวประหลาดที่ฆ่าไม่ตายจริง ๆ!”
ข้อความในแถบแสดงความคิดเห็นไหลบ้าคลั่งเต็มหน้าจอ แต่น่าเสียดายที่ลู่เสวี่ยเหยามองไม่เห็นเลย
ทว่าในทะเลสำนึกของลู่เสวี่ยเหยา ลู่หลีได้ยินคำขอความช่วยเหลืออันคุ้นหูนี้แล้วกลับเพียงส่ายหน้าอย่างดูแคลน
“กลอุบายตื้นเขินเช่นนี้ เมื่อหมื่นปีก่อนในนิกายมารยมโลกหวงเจียว ข้าหลับตายังเห็นมาแล้วตั้งแปดร้อยครั้ง พวกผู้บำเพ็ญมารที่แย่งชิงแร่จนเข่นฆ่ากันเองในตอนนั้น ยังแสดงได้สมจริงกว่ามันเสียอีก”