บทที่ 52 ศิษย์รับใช้ เหมืองเขาดำ!
ในเวลาเดียวกัน ณ ถ้ำแห่งหนึ่งอีกฟากของทุ่งร้างนิรันดร์
เซียวฟานซึ่งกำลังเตรียมทำตามคำแนะนำของเย่าเหลา ออกไปสำรวจดินแดนที่ดูคล้ายโลกแห่งนรกแห่งนี้ ก็ถูกลำแสงสีขาวสายหนึ่งที่พุ่งลงมาอย่างไร้สัญญาณเตือนล้อมรัดเอาไว้ทั้งตัว
“อาจารย์! นี่มันค่ายกลอะไร!” เซียวฟานตะโกนอย่างตื่นตระหนก ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็หายวับไปจากที่เดิม
อีกด้านหนึ่ง หลี่ชิงเยว่กับผู้จัดการฝ่ายขั้นตัดวิถีอีกหลายคนเพิ่งเดินออกจากถ้ำ ยังไม่ทันได้สูดอากาศบริสุทธิ์สักเฮือก ก็ถูกลำแสงหลายสายที่พุ่งลงมาจากฟ้าครอบคลุม ก่อนจะถูกส่งตัวออกไปเช่นกัน
เห็นได้ชัดว่ากลไกการตัดสินพื้นฐานของระบบเอาชีวิตรอดแห่งโชคชะตาชาติเกิดข้อผิดพลาด ดูเหมือนมันจะแยกไม่ออกว่าผู้ใดเป็นผู้ถูกสวรรค์เลือกและผู้ใดเป็นผู้อพยพเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย
ขอเพียงปรากฏตัวอยู่ในทุ่งร้างนิรันดร์แห่งนี้ และมีลมหายใจของมนุษย์เป็น ๆ ติดตัว ก็ล้วนถูกตัดสินว่าเป็นผู้ถูกสวรรค์เลือกทั้งสิ้น ก่อนจะถูกบังคับส่งเข้าไปในด่านนรกเหวื้องหวงอย่างไม่เลือกหน้า!
เมื่อลู่เสวี่ยเหยาลืมตาขึ้นอีกครั้งท่ามกลางอาการเวียนศีรษะเล็กน้อย
เธอก็พบว่าตนไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์ผู้ครองแคว้นที่คุ้นเคยอีกต่อไป
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือถ้ำเหมืองใต้ดินอันมืดสลัวและมีสภาพแวดล้อมเลวร้าย
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดฉุนจมูกและพลังต่ำชั่วร้ายอันเข้มข้น
เพียงสูดเข้าไปสักครั้ง ก็รู้สึกได้ถึงความแสบร้อนในปอด
ลู่เสวี่ยเหยาก้มมองตนเอง ชุดรบสีดำรัดรูปที่สวมอยู่ก่อนหน้านี้หายไปแล้ว
สิ่งที่มาแทนคือชุดผ้าป่านหยาบแบบโบราณ เต็มไปด้วยรอยปะชุนและคราบเลือดสีแดงคล้ำ