บทที่ 15 สหายเก่าร่วงโรย เก็บกักกุ้ยอี้!
“ขอเรียนท่านผู้อาวุโส……” เสิ่นเมี่ยวอิงขอบตาแดงก่ำ น้ำเสียงสะอึกสะอื้น “อาจารย์ของข้า……อายุขัยเหลือไม่มากแล้ว ใกล้จะดับขันธ์เต็มที
ครั้งนี้ที่ข้าเสี่ยงออกเดินทาง ก็เพื่อเสาะหายาเทพต่ออายุ หวังให้อาจารย์มีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกสักระยะ”
“ไม่คาดคิดเลยว่า ระหว่างผ่านเขตดาราแห่งนี้ ข้าจะถูกกึ่งจักรพรรดิสองคนจากสายร่างยักษ์ลอบเล่นงาน
พวกเขาละโมบต้นกำเนิดมหาปราชญ์ของข้า จึงจับข้ามาขังไว้ที่นี่
พวกเขาคิดจะเลี้ยงบ่มข้าให้เป็นยาเทพร่างมนุษย์ ค่อย ๆ หลอมปรุง ก่อนจะนำไปสังเวยให้บรรพชนชางเหยียนเพื่อยืดอายุขัย”
ลู่หลีฟังจบแล้วก็เงียบงันไป
ในห้วงความคิดของเขา ปรากฏภาพเงางามเลิศล้ำที่พร่าเลือนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
นางคืออาจารย์ของเสิ่นเมี่ยวอิง—กู่ชิงเชิง ในปีนั้น เมื่อเขาเพิ่งก้าวขึ้นถนนสู่จักรพรรดิ ก็สร้างศัตรูไว้ไม่น้อย
กู่ชิงเชิงเองก็เป็นหนึ่งในผู้ถูกสวรรค์เลือกที่โดดเด่นที่สุดของยุคนั้น นางมีนิสัยเย็นชาและสันโดษ ดุจเซียนผู้ถูกเนรเทศจากสรวงสวรรค์เก้าชั้น
ทั้งสองเคยต่อสู้เป็นตายกันหลายครั้งบนถนนสู่จักรพรรดิ ท้ายที่สุดกลับเปลี่ยนจากศัตรูเป็นมิตร เพราะการผจญภัยในดินแดนลับครั้งหนึ่ง
กระทั่งภายหลัง ตอนที่เขาผ่านพิธีภัยสู่จักรพรรดิ์อันแสนสาหัส และเผชิญหน้ากับการขัดขวางจากศัตรูตัวฉกาจ กู่ชิงเชิงก็เคยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตน บุกเดี่ยวเข้าสู่ห้วงดาราเพื่อช่วยต้านทานภัยร้ายแรงที่ถาโถมใส่เขา
ทว่า นับตั้งแต่เขาใช้การสังหารพิสูจน์วิถี บรรลุเป็นจอมจักรพรรดิและก่อตั้งราชสำนักจักรพรรดิ์นิรันดร์ กู่ชิงเชิงก็ปลีกตัวจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง
หลายพันปีผันผ่าน ทั้งสองไม่เคยพบหน้ากันอีกเลย