บทที่ 14 จอมสูงสุดสิ้นชีพ เขตต้องห้ามสั่นสะเทือน!
สำหรับจ้าวแดนต้องห้ามที่ต้องฟันตัวเองหนึ่งดาบเพื่อยืดชีวิต ทั้งยังเหลืออายุขัยอยู่น้อยนิดและร่างกายทรุดโทรม ดาบเล่มนี้จึงเป็นศัตรูตัวฉกาจของพวกมันโดยแท้!
“ตูม! ตูม! ตูม!”
ทั้งสองต่อสู้ปะทะกันอย่างบ้าคลั่งกลางห้วงดารา ทุกครั้งที่ลงมือ มิติอันว่างเปล่าก็พังทลายเป็นบริเวณกว้าง เขตดารากว้างใหญ่ถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง
กฎแห่งมหาวิถีถูกบดขยี้จนมลายไปท่ามกลางการปะทะของทั้งสอง
เดิมทีชางเหยียนคิดว่า ด้วยข้อได้เปรียบด้านร่างกายของร่างยักษ์ขั้นสมบูรณ์ เขาจะทุบลู่หลีให้แหลกเป็นชิ้นๆ ได้โดยตรง
แต่เขากลับพบด้วยความตื่นตระหนกว่า ร่างกายของลู่หลีไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาแม้แต่น้อย!
ในบรรดาวิชามารหลักทั้งสามที่ลู่หลีฝึกฝน คัมภีร์เทพมารกระดูกขาวถูกเขาฝึกจนถึงขีดสุด กระดูกทั่วร่างแปรเปลี่ยนเป็นกายาสมบัติสูงสุดที่แข็งแกร่งจนทำลายไม่ได้ ต่อให้รับมือกับร่างยักษ์โดยตรงก็ยังไม่เสียเปรียบแม้แต่น้อย
สิ่งที่ทำให้ชางเหยียนสิ้นหวังยิ่งกว่าคือ ยิ่งต่อสู้กันต่อไป เขาก็ยิ่งตระหนักด้วยความหวาดผวาว่า ไม่เพียงแต่ตนจะไม่ได้เปรียบ พลังชีวิตที่เหลืออยู่ในร่างยังถูกดาบมารสีแดงคล้ำในมือลู่หลีดูดกลืนและดึงออกไปอย่างบ้าคลั่ง!
“บัดซบ! ดาบเล่มนั้นกำลังดูดพลังชีวิตของข้า!”
ใบหน้าชางเหยียนซีดเผือด หวาดผวาอย่างยิ่ง ภายใต้การดูดกลืนเช่นนี้ เขาถึงกับไม่อาจคงสภาวะลุกใหม่ถึงขีดสุดไว้ได้แม้ชั่วครู่ ลมหายใจของเขาเริ่มอ่อนแรงลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“ไม่ได้... หากสู้ต่อไป ข้าต้องตายที่นี่แน่!”
แววตาของชางเหยียนสั่นไหวอย่างรุนแรง จอมจักรพรรดิผู้เคยหยิ่งผยองเหนือผู้ใด บัดนี้กลับเกิดความคิดที่จะหนีเอาชีวิตรอดขึ้นมา